KARITANKAR

Gråblå morgon

2012-01-21T10:06:00.007+01:00

Vinterlyset er fasinerande. Eg set åleine med frukosten min og ser at morgonen og lyset kjem. Det gråblå lyset trengjer seg ned på halvvegs snødekka mark. Innimellom dei svarte, nakne bjørkekrunene kjem det, og sanneleg trengjer det seg innmellom dei svarte granane også. I nord er himmelen mørkegråblå. Blåfargen er ganske intens nett no.

Det er snø i skyene, våt snø som har liten verdi for meg. Blir ikkje noko snøglede i låglandet i dag. Men lyset og himmelen blir påverka og skaper ei lysoppleving for meg.

I går var eg i gravferd. Ei vemodig, trist og god gravferd for ein av mine venner her på Seim.

Sjukdomen hadde berre ein utveg for henne diverre, og vi set fattigare att.

Då eg kom til kyrkja i går var himmelen som i dag, berre endå meire intens. Har faktisk aldri sett den blågrå fargen slik - så djup, så skarp og så intens mørk blå! Vakkert, trolsk, ja nesten litt nifs i fargen. Passa godt til sinnstilstanden vår.

Då vi kom ut av kyrkja var den same nord-vesthimmelen klår for ei stund. Skyene hadde tømt seg medan vi var inne, og den høge frie himmelen med ei aning av sollys, låg over Seimsfjorden!

Passa godt for håpet, som hadde fått fornya næring inne i kyrkjerommet!

Dei tunge skyene vart tømde i går, i dag er dei tilbake.
Sollyset viste at det var der bakom skyene ein stad i går, i dag er dei borte igjen.

Det går mot lysare tider. Vi merkar det, litt lenger lyst for kvar dag. Godt det. For meg må denne tida gjerne gå seint, for eg vil nyta det fantastiske lyset! Det har jo så mange nyansar, og alt er jo så vakkert!

Lyset er livskreftene sitt pulsslag. Lyset har livskreftene sine mange lyse, gode, lunefulle og tunge nyansar.

Eg ser stor grunn for å takka for den fjerde skapingsdagen, dagen då lyset kom på plass i skaparverket!

Biletet har søster Ingvild tova

Tast og trykk og nabokjerring

2012-01-08T17:51:00.007+01:00

Tastetrykk!! Verda blir meir og meir fylt av tastetrykk på alskens duppedittar. Sekken min får stadig nye vidunder med ladarar, ledningar og instruksjonsbrosjyrer til. Eg heng med etter beste evne, og har skaffa meg ein utvida sekk for å få alt med meg. Dei to siste nykommarane i sekken er ein I-Pad, og eit nytt fotokamera.

Så har eg oppdaga dette artige spelet på I-Paden som heiter Wordfeud! Det er jo SÅ moro for ei slik som meg som likar ord! No spelar eg på nettet med dei eg spelte Uno, Monopol og Ludo med for 20 år sidan. Det er kjekt! Så chattar (fantastisk nynorskord)vi litt innimellom, og kontakten er der.

Nettverda er fabelaktig, sjølv eg med min sterkt begrensa kunnskap, innser det. Eg takkar alle mine "støttekontakter"- mann, born og unge kollegaer som hjelper meg inn i denne verda.

Stoltenberg snakka om nabokjerringar på nett i nyttårstalen sin. Eg skulle gjerne ha vore ei av desse dei siste dagane. Tastar du ei meining ikkje alle deler, ja då kan du brått ha heile nettvreiden over deg! Som eld i tørt gras spreier bodskapen seg gjennom det usynlege nettet, og det er ingen grenser for kva du har lov å skriva eller slengja ut mot ein meiningsmotstandar. Det har ein av mine unge venner opplevd denne

helga.
Eg skal ikkje sei eit einaste ord korkje om hans meining eller om motstandarane sine meiningar, men eg har lyst å vera ei nabokjerring som seier til vaksne forstandige, og unge dyktige og intelligente menneske - bruk argument- ikkje bannskap, trakasering og skittkasting! Det passar seg dårleg i eit demokratisk samfunn der vi skal ha lov å meina, ytra og diskutera.

Å spela Wordfeud er "sutalaust", men også litt irriterande. Det er ei ordbok for dette spelet som diverre manglar mange av mine gode ord, som eg kunne fått mange poeng på om dei hadde vore der. Men her er sensuren streng, skriv du eit ord som ikkje står i ordboka så blir det avvist, sjølv om orda står så tydeleg i mi ordliste. Eg må finna eit anna ord. Slik er det berre!
Det skulle vore ei slik ordbok på facebook og twitter og nokre nettaviser også. Det har eg oppdaga denne helga. Viss ikkje vi klarar å argumentera med eit nokonlunde saklige språk, ja då spørs det om eg må melda meg som ei språkvaskande nabokjerring!!

Knerten og Det Nye Året

2012-01-01T13:45:00.011+01:00

Etter at eg for ca 30 år sidan las Knertenbøkene oppatt og oppatt til ein liten kar som hadde oppdaga at Knerten var eit triveleg liten trepinne, har eg på nyttårsdagane ofte tenkt på Knerten og Lillebror sin dramatiske, men likevel vakre nyttårshistorie.

Ein tidleg nyttårsdagsmorgon medan dei andre sov, la Lillebror og Knerten ut på si vandring for å leita etter det nye året, og til si store forundring fann dei det - på kyrkjetrappa. Ja, det måtte vera det nye året dei fann, det meinte dei begge, og så forundra blei dei over det dei fann at dei like godt kalla funnet for Forundringspakka! Godt innpakka, liggjande kyrkjetrappa, fann dei ein liten baby, ei lita jente som ei fortvila ung mor hadde lagt der for at nokon gode folk skulle finna henne og stella godt med henne. Ein rørande historie som enda så godt for både Lillemamma, Lillebror og Knerten!

Det er mykje i verda som er vanskeleg for så mange. Slik var det også for "Lillemammaen" som la veslejenta si på kyrkjetrappa på sjølvaste nyttårsnatta.

Vi har ynskt kvarandre Godt nyttår dei siste timane. Det er ei god oppleving å få ta familie og venner i handa og sei Godt nyttår, og vi gler oss over helsingar på SMS og Facebook. Vi meinar det verkeleg, vi ønskjer kvarandre alt godt!
Så vakna eg opp til min nyttårsmorgon og fann at det nye året ikkje starta så godt. På nyhetene fann eg informasjon om dødsulukke på vegen i nabolaget der vi køyrte kort tid før det skjedde. Det er vondt. I skrivande stund utviklar det seg eit stort jordras utanfor Trondheim, naturkreftene rår vi ikkje med. Det er skremmande. Slik vart mitt første "forundringspakkefunn" denne nyttårsdagen 2012!
Men ikkje berre det, heldigvis. Også i dag kom eg ned til fint dekka frukostbord av ein nyttårsfrisk mann. Kaffi, egg og lys på bordet. Slik har mine nye dagar starta i nærare 40 år! Blir dette funnet ei forundringspakke for meg i dag også, skal tru? Det sto i alle fall ikkje noko om dette på nettet i dag tidleg. Eg synes det fortener ein plass der i dag! Eg ønskjer ikkje slutta å forundra meg over det alminnelege og kvardagsgode!

Nyttårsdagen, som kvardagen, har både det gode og det vonde i seg. Vi må leva med det, vi må hjelpa kvarandre, og gle oss med kvarandre. Knerten sin forundringspakkehistorie enda godt fordi menneske tok ansvar for kvarandre. Vi har lært litt om dette det siste halve året vi nordmenn.

Kongen sa det slik i går kveld:
"Alle lyste vi opp veien videre ved samholdet vi skapte og varmen vi omsluttet hverandre med. Ved at vi søkte sammen i stedet for å vende oss mot hverandre. Ved at vi strakte ut en hånd i stedet for å trekke oss unna. Det er slike fakler vi fortsatt må tenne for å se veien videre. Det er fra slike kilder vi må øse for å reise oss."

Det er godt sagt av vår gode konge!

På denne nyttårsdagen vil eg også, gjennom nokre vers av Svein Ellingsen, peika Gudsdimensjonen i dei kreftene som kjem til oss frå kjelder utanfrå oss sjølve:

"Vi rekker våre hender frem som tomme skåler,

kom til oss Gud og gi oss liv fra kilder utenfor oss selv.

Vi løfter våre hender frem i bønn for verden,
La dem som lider finne vern mot kalde hjerters is og sne.

Vi venter etter smertens vår din nådes sommer,
Og sorg og glede blir til vekst med frukt vi ikke selv kan se."

For meg er dette det forunderlegaste av alle forundringspakker - Gudsrikeskreftene til hjelp i vår kvardag, og med håp for vår framtid! Eg kan ikkje slutta å peika på dette......

Godt nyttår!

Heil ved

2011-12-29T18:32:00.009+01:00

Det er godt å ha tørr og god ved som brenn og gjev varme. Det har blitt ein del kubbar som har blitt fortært av elden i den Sørheimske heimen opp gjennom åra. Det aller meste har Knut fått på plass sjølv. Den største "fangsten" vår var då vi fekk ni mål ved av eit bøketre frå prestegardshagen. Det var kortreist ved! Henta berre nokre meter frå husveggen.

Eg har fått to bøker til jul. Den eine var boka "Hel ved" av Lars Mytting, den andre var eit festskrift utgitt i samband med fylkesmann Kåre Gjønnes sin avgang frå embete i Sør-Trøndelag i hausten 2011. Eit festskrift med tittelen "En enkel mann fra landet". Begge bøkene er det ei glede å lesa.
Den første får fram gode assosiasjonar frå mange stunder i vedaskogen. Første åra saman med far, seinare saman med mann og born og gode naboar! Lukta av nyfelt skog, spruten av sagflisa frå motorsaga, glede over å sjå at hoggaren får treet til å falla nett slik han hadde tenkt. Artig å snu og venda og å lukta på veden, kvar sort sin eigen fargetone og si eiga lukt. Og så den gode kjensla når siste kubben er kløyvd og alt er stabla opp!
Boka gjev god og artig informasjon om den mest naturlege aktiviteten på landsbygda gjennom generasjonar, vedhogsten!
"Hel ved", eller aller helst "Heil ved" er eit godt uttrykk. Frisk og sunn heilt til mergen.

I den andre boka les eg om ein person som for meg står fram som ein som kler uttrykket "heil ved". Eg ser det er brukt av Marvin Wiseth i boka også.
Dei tre siste år har eg arbeid saman med Kåre Gjønnes i landsstyret og arbeidsutvalet i NMS. Det har vore trygt, og det har vore utfordrande å samarbeida med Kåre. Trygt fordi eg opplever han som ein mann med god dømmekraft og evne til å sjå konsekvensar av vedtak, og utfordrande fordi han har evne til å stilla kritiske og viktige spørsmål som krev gode svar. Og gjennom det heile har han vist eit ekte og sterkt engasjement for misjonsarbeidet, som har gjort inntrykk og lært meg mykje. Eg er glad for å kjenna misjonsmannen Kåre Gjønnes! Uttrykket "heil ved" passar også for dette engasjementet.

Det å vera ekte og heil i sitt liv og sine handlingar, er vel eit ønskje vi har alle. Å leva slik at vi skaper varme og tryggleik fordi vi lever heilt, ligg djupt i oss. Ingen lukkast heilt.
Ved har ulik kvalitet, men eg likar at sjølv den utskjelte granen blir omtala positivt i Mytting si bok. God tenningsved står det. Det må då vera bra! Å bli tent er jo kjempeviktig skal vi få engasjement og varme. Eg likar også at det står ein del bra om blandingsved. Heil blandingsved må vera optimalt spør du meg, slik kan dei ulike kvalitetane utfylla kvarandre. Det er spennande å putta ulike typar ved i omnen - det er ikkje lett å tenna med knallhard bøkeved!
Heilt greit og bra at vi, som veden, er ulike!!
Sitat:
"Du kan alltid se et ansikt i ilden"(Henrik David Thoreau)
"Eg grev ned min eld sent om kveld naar dagen er slut
Gud gje min eld aldri slokna ut" (sitat frå ein Jøtulovn 1940)

Julekonsert i godstolen

2011-12-17T18:35:00.004+01:00

Det vert ikkje julekonsert på meg i år. Ikkje fordi tilboda manglar, men rett og slett fordi eg manglar energi til å ta meg ut! Det har vore ekstra hektisk dei siste vekene, vi har flytta kontoret midt i "denne søte juletid". I tillegg har det sjølvsagt vore det vanlege arbeidet og juleførebuingar. Knut reiste nett til Sandnes på konsert, og eg skulle gjerne vore med. Eller eg kunne reist til Austrheim og høyrt på Egon Askvik m/ familie, det hadde også vore kjekt!
Nei, eg set meg heller ende ned i godstolen, finn litt god musikk på øyra og har meg ei go'stund heime. Nett no er det Bjarte Leithaug eg høyrer. Fin ny julesong Bjarte, eg må spela den fleire gongar!

"Tenn et lite lys i mørke - tenn et lite håp om fred,
hele verden får i gave barnet som blir sendt hit ned" syng Bjarte.

Enkelt og ekte om Josef og Maria, om barnet, om lyset, om håp og fred!
Songen får meg til å tenkja på Josef. Måtte vera rart å vera Josef! Eg let meg imponera over han i kveld, ein ung mann i ein vanskeleg situasjon. Jenta hans var gravid, men det var ikkje hans barn ho bar, det visste han. Men han trudde etter kvart det Maria fortalde. Gud gav han også eit personleg melding kan vi lesa, og han tok ansvar for jenta han var forlova med. Han tok også ansvar for barnet ho fekk.
Det er nok ein del andre som har opplevd det same - at jenta venta barn med ein annan - eller at mannen venta barn med ei annan, men det var ikkje det eg ville skriva om i kveld. I kveld ville eg berre ganske enkelt, og kanskje fordi Bjarte syng så vakkert om Josef og Maria, setja ein dobbel strek under det ansvaret som Josef tok på seg! Tok ansvar for å vera Guds son sin jordiske far! Det står respekt av det! Du verden, er det mulig? Krevjande for tanken, men trua trur det.
"Syng halleluja, syng halleluja" avsluttar min julekonsertsong med! Fint det!
God helg!

3. søndag i advendt!

2011-12-11T12:37:00.003+01:00

Svein Ellingsen sine salmar er viktige for meg. Med sitt rike språk tolkar han djupe kristne sanningar og sanne menneskelege lengsler og erfaringar. Eg får ei kjensle av å finna eit heilagt språk for liv og håp, for tru og tvil gjennom desse salmane.
I dag, etter ei fin radiogudsteneste, og før vi går ut i regnveret og "blinkar" oss ut eit juletre, deler eg adventssalmen på nr 12 i salmeboka med dykk! (eg har utheva nokre setningar som eg "beit meg merke i" i dag)

Rydd vei for Herrens komme, for frelsen fra vår Gud
Vår ventetid er omme, han sender oss sitt bud
Det gamle skal forsvinne
Guds rikes tid er inne
Velsignet være han som kom i Herrens navn!

Guds folk til deg han kommer, stø greiner på hans vei
Kjenn duften fra hans sommer som snart skal møte deg
De slitte dager fylles
av lovsang og forgylles
Velsignet være han som kom i Herrens navn!

Så mange håp er døde, for fall står våre hus
Selv Sion ble lagt øde, dets tempel lagt i grus.
Men Kristus skal bevare
Sitt folk og vi skal svare
Velsignet være han som kom i Herrens navn

Han kommer han som troner hos Gud i evig glans
Snart flettes våre toner i englesangens glans
Men Lammets sang begynner
i dag, når vi forkynner:
Velsignet være han som kom i Herrens navn!

Svein Ellingsen 1983

Møte med eit ukjent naboland

2011-11-27T11:48:00.006+01:00

Det er grått og vått i Tallinn i dag. Eg har nett sjekka ut frå hotellet og set i ein krok i eit folksamt respesjonsområde. Ser eg ut vindauga ser eg ei skitten, grå og trist gate med bilar som kjem og går. Inne i resepsjonen pratar folk på ulike språk. Eg kikkar rundt meg og ser folk som skal reisa og folk som kjem - nokre i badekåpe på veg til bassenget, nokre kjem frå frukostbordet. Felles for alle er at eg ikkje kjenner nokon av dei.

Det undrar meg stadig kor mange utgåver av skaparverket det finns i denne verda. Ingen er like! Alle er unike, alle har sin historie, sine draumar, sine forventningar, og sine sorger og plager.

Eg skal snart på gudsteneste. Ikkje i ein katedral, men i eit kjellarrom i eit offentleg bygg i utkanten av byen, Mustamae heiter det der. Der skal eg delta på eittårsjubileum for ein nyetablert kyrkjelyd. Eg var der i gårkveld også - på Tesè-messe. 20-30 menneske som søkte Gud gjennom vakre fleirstemte songar, gjennom Bibeltekstar og gjennom bøn. Det var ei sterk oppleving. Den Heilage Ande bryt språkbarrierar og let meg kjenna fellesskap og omsorg.

I dag skal denne unge kyrkjelyden jubilera! Eittårsdag! Kyrkjelyden har grunn til å tru at kommunen vil gje dei kyrkjetomt, og det gler dei seg over. I dag kjem ordføraren til jubileumet og det opplevest som ei annerkjenning for det arbeidet Tiina og hennar medarbeidarar står i. Kyrkjelyden har også eit diakonalt prosjekt, og denne helga har dei julemesse for å samla pengar slik at dei kan gje julegåver til fattige born i nabolaget . Det var både mat, lys, smykker og handarbeid på messebordet, nett som i Norge.

Måtte den driven som eg opplever i denne kyrkjelyden få gje menneska i denne bydelen glede og håp! De kan lesa meir om dette arbeidet på Os kyrkjelyd sin blogg (har henta biletet av Tiina frå dei)

Eg var også ein tur til Saku i går saman med Magne Mølster. I denne bydelen er det heller ikkje kyrkje, men dei hadde eit gamalt forsamlingshus som var overtatt av Brødremenigheten. Her har menneske gjennom mange år samlast kvar dag til bøn for folket rundt dei. Kanskje skal dei oppleva bønesvar med auka aktivitet her? Magne og Ave kom i september og dei er ikkje klare til arbeid før utpå våren, men forventning er det så absolutt.

Så set eg altså her i ein naboland som eg nesten ikkje har visst om. Eg opplever ein kulturby som startar si adventsmarkering med lystenning og salgsboder i dag i eit ekte Bergensver. Eg har lært litt om politikk, kultur og kyrkje på denne veka eg har vore her. Men det er mykje eg ikkje veit og forstår. Likevel, eg har hatt eit godt møte med eit folk, ein kultur og ei kyrkje som har planar og realistiske forventningar. Det skal bli spennande å fylgja med vidare.

Far

2011-11-13T09:31:00.008+01:00

Det er godt det finst menn! Godt det finst menn som blir fedre, gode fedre! Heldige alle born som har gode fedre.

Far er eit flott ord - forstår ikkje heilt kvifor vi brukar det så lite. Pappa er jo også fint, men far kling så godt i mine øyrer. Våre born seier pappa, men deira mamma og pappa sa far, så vi får ta skulda sjølv for at farsordet vart borte i vår familie. Skal tru kvifor det vart slik? Eg veit sanneleg ikkje, men eg burde nok ha visst det.

Men det er godt det finst menn som blir pappa, gode pappaer!

I dag vil eg hylla mannen som er far eller pappa! Eg tenkjer med glede på min trygge gode far, eg er glad for å ha ein mann som er ein god far og bestefar, og eg gler meg storleg over å få oppleva søner som er lukkelege, gode og trygge fedre for sine små!

Gratulerer med farsdagen alle fedre! Gode fedre er gull verdt for små og store born! Hurra for far på denne farsdagen!

Ikeland

2011-11-11T19:18:00.011+01:00

I dag fekk eg ei flott oppleving. Eg "sneik" meg litt tidleg frå jobb, eg lengta rett og slett ut, ut i
marka, det har vorte mykje byluft denne veka. Eg treng av og til slitne fjellsko på mjukt underlag! Eg lengta etter sur myrlukt og etter å få stiga på haustgras med den første rimfrosten på.
Turen gjekk til Ikeland (på Seim) med retning Gladihaug. Eg nådde ikkje toppen, men det gjorde ingen ting. Sikkert er eg litt rar for mine urbane venner, men eg må berre få sei at eg nyt synet av sauer som roleg beitar på velstelte haustbøar. Det gjev ein eigen ro. Eg nyt å sjå dei fantastiske gråsteinsmurte løene på Ikeland. Det er mange av dei, den på biletet er "berre" ein ruin, det er mange som er i funksjon. Har ikkje bilete, diverre. For eit arbeid, det er kunstverk, steingardane oppover dei bratte bakkane også! Roma er nok flott, men eg kallar også gråsteinsmurar på Ikeland for kultur.
Eg registrerte også mykje nytt gjerde som var sett opp oppover mot Breimyra, eg likar slike nye gjerder også. Det vitna om aktivitet, og at det endå er nokon som finn meining i å laga gjerde for sauer på Seim.

Nesten oppe i Breimyra fekk eg dagens beste oppleving. Lukt av bål, barnestemmer og hammarslag borte ved den gamle hytta. Her møtte eg eit ungt smilande bondepar og born frå Ikeland som bydde på nysteikte pannekaker med ripsgele! Dei jobba her oppe i marka - rydda beite - og at dei hadde hatt mykje jobb viste dei store haugane med brake som låg oppover lia!

Dette handlar ikkje om bonderomantikk slik det kanskje kan høyrast ut for. Det handlar om matproduksjon, om jordvern om kulturlandskap. Det handlar om respekt for den svarte molda, også på dei små Seims- og Vestlandsgardane.

Neste veke står det landbrukspolitikk på dagsorden på jobben min. Eg er har forventning til det.

Håpsdagen

2011-11-06T12:02:00.001+01:00

I dag er den store håpsdagen - dagen der vi blir minna om det vi ikkje ser, men som vi trur og håpar på. Mitt håp byggjer ikkje på kjensler og heimesnekra draumar. Det byggjer på Ord- eit for meg, truverdig Ord som gjer dagen til håpsdag for meg.
Eg held fast på trua og håpet på denne Allehelgensdagen. Kva eg skal møta, og kva dei opplever som er borte frå meg anar eg litt om - ikkje mykje - men desse orda er balsam for såre kjensler og tunge tap, og dei gjev meg trøyst og håp:

Han skal tørka kvar tåre frå auga deira
og døden skal ikkje vera meir
og ikkje sorg
og ikkje skrik
og ikkje pine
For det som ein gong var er borte

Johs. op. 21. 3-4

PS - så håpar eg at Brann vinn cupfinalen i dag - sjølvsagt håpar eg det! Men det er så mange andre som snakkar og skriv om det i dag, difor blir det berre med dette frå meg: Heia Brann!!

Eit gamalt brev

2011-10-30T12:44:00.010+01:00

I går fekk eg i hende eit gamalt brev, skrive av mor. Det var eit takkebrev frå henne til mor og søstre for julegåver. Det var kjekt å lesa, eg kjende att mor mi, og brevet var godt skrive.
Mor hadde fått ei skei, - den kom no så heilt uventa, eg hadde ikkje venta å få noko, men festleg var det, skriv ho. Kanskje var det skeia eg skreiv om ho fekk jula 1950? Eg vil lika å tru det. - Ho Kari, og det var meg som toåring det, fekk ei dokke i eit badekar og "vart heilt begeistra", skriv mor. "Dal e dokko mi" ropte ho oppatt og oppatt, seier brevet. Det trur eg på, ho Kari kan bli begeistra framleis.
Så fortel ho om sokkar og labbar, lommetørkle, ein kakeboks, seks nysølvskeier frå svigermora, og at han Åsmund(far) hadde kjøpt henne ei kaffikanne! Kjekt å lesa. Mor verkar så glad.
Så skriv ho om kvardagen sin, om at ho burde fått hjelp til å sy klede til oss jentene. "Ingvild går i det blå foldeskjørtet både søndag og kvardag", les eg. Søstrene hennar var flinke til å sy, og ho hadde bruk for hjelp til å sy om konfirmasjonskåpa si til kåpe til søstra mi, skriv ho. Ho hadde ikkje mot til å gjera det åleine. Mor var alltid redd for å setja saksa i stoffet i frykt for at ho klypte feil og spolerte stoffet. Eg hugsar far måtte trå til å tenkja saman med henne. Det minnet kom no medan eg skriv.
Artig var det også å lesa kva ho fortel om Ingvild, som då var 5 år. - "Ingvild skriv så fælt om dagane, det er berre bokstavar det går i og no set ho her og tyt om at ho må få skriva namnet sitt på brevet". Og så står det INGVILD med slike bokstavar som alle femåringar skriv, sjarmerande!

Vidare skriv ho om at ho håpar silda kjem snart slik at far kan få seg ekstra arbeid i Marikoven. Gjelda må betalast. 1700 kr skal betalast i februar, står det. Mykje pengar det. Og så skriv ho at ho håpar at "du mor vil koma når han Åsmund reiser på sildarbeid". Mor likte ikkje å vera åleine med born og fjøs. Eg skjønar henne, og hugsar med glede når bestemor Hopland (som vi kalla henne)kom med sitt milde vesen og sine gode, oppmuntrande ord. Bestemor sa alltid at vi jentene var så fine, og at mor var så flink å stella med oss. Det sådde noko godt i småjentene, vi vart stolte av mor vår! Bestemor var ei flott mor til 12, og bestemor til mange...
Det er rart, og det er godt å lesa dette. Glede over sokkar og labbar, ei skei og ei kaffikanne. Sut for å få klede til borna, og håp om at silda, ekstrainntekt og bestemor skal koma. Sut for det daglege, og glede over det enkle.
Mor og far klarte seg, og dei hadde familie som trødde til med hjelp når det trongs. Ein stor familie, sjølv om mor si slekt var heilt borte på Frekhaug! Det var langt dit den gongen, fram og tilbake på ein dag var ikkje lett å gjennomføra - i dag brukar vi 15 min.
Verda, og tida har endra seg. Mykje til det betre, noko til det som er mindre godt. Sut for det daglege kjenner vi alle, og mange unge strevar med å få endane til å møtast, og til å finna sin plass i familie og kvardag. Glede over det enkle kjenner både små og store i dag også, det ser og opplever eg stadig! Likevel, eg er trur dei små gledene varer kortare enn for 60 år sidan. Vi er stadig på jakt etter nytt og reklamen skaper behov for stadig nye ting. Likevel, jakta på nye kortvarige gleder gjer oss neppe lukkelegare enn det mor og småjentene hennar vart for fine lommetørkle, ei kaffikanne og ei lita dokke jula 1950.
(Biletet: bestemor Hopland)

"En dag skal vi danse, skal vi feire"

2011-10-15T13:25:00.010+02:00

Livet er vakkert og livet er vondt. Er vi heile menneske så oppdagar vi begge sidene, og erkjenner dei begge. Denne haustferien har stadfesta begge sidene for meg.
Nydelege barneborn og flotte born/svigerborn har vore innom. I dag kjem nokre tilbake, pluss tanteborn og vesle Jakob. Det er stort, og eg gler meg her eg sit og passar lørdagsgrauten som helst skal bli nok til åtte personar. Som ein bonus har vi også fått nokre nydelege haustdagar med fargar som gjev ro i sjela.

Men eg har også fått tid til å dvele ved det vonde. Det gjer vondt å lesa om dei kristne sine vilkår i Midt-Austen. Av 1. mill kristne i Iran er det berre 1/2 mill igjen, dei må flykta fordi liv og tru blir truga. Dei koptiske kristne i Egypt opplever undertrykking og det som må kallast forfylging. I Mogadishou har soldatar invadert SOS-barneby, i Johanneskyrkja i Bergen ligg 15 unge menn i angst og usikkerhet. I Thailand er over ein tredjedel av landet ramma av flaum, og det har vore fire drap i Oslo dei siste dagane. I stikkords form er dette noko av det vonde vi har blitt møtt med denne veka. Vi kjenner på avmakt.

Det er ikkje vanskeleg å sjå Gud i det vakre og gode, det er noko vanskelegare å sjå og forstå kvar han er i det vonde. Eller er det det ? Om eg les Skrifta rett så er det faktisk han vi møter i våre lidande medmenneske. "Eg var svolten, tørst, naken, sjuk, i fengsel og framand," les vi og "det de har gjort (ikkje gjort) mot mine minste, har de gjort (heller ikkje gjort)mot meg." Dette utfordrar meg!

Det gode og det vonde vil utfordra oss heile livet, men eg likar å nynna på Bjørn Eidsvåg si vise om at "en dag skal rettferdigheten seire, en dag skal vi danse skal vi feire", og eg håpar og ber om at eg ikkje blir så rik og sjølvopptatt at eg ikkje får oppleva det!

Ein god dag!

2011-10-12T20:50:00.008+02:00

Mange har gratulert og ynskt meg ein god dag i dag, uvanleg mange, og facebook skal ha takk for det. 12. okt for lenge, eller kanskje berre for litt sidan, kom ei lita jente til Skår, og i dag har ho feira endå ein fødselsdag.

"Ha ein god dag", har mine vener meldt meg, og eg kan kvittera: Eg har hatt ein veldig god dag!

To små jenter kom i senga til bestemor tidleg i dag. Med smil, og pakker og kort! Stor stas og så absolutt eit høgdepunkt. Men eg har også gledd meg over vakker haustsol og ein dag utan ein så mykje som ein einaste regndråpe. Eg har hatt det fint i Bergen, og ikkje minst på kaffibesøk hjå Bente på Askøy!

Skårajenta er ei heldig jente og ho takkar vener, familie og Skaparen for livsglede, fellesskap, helse og arbeidslyst! Og så sender ho ei helsing tilbake til alle sine vener med ønskje om alt godt til dykk!

Under våre hattebremmar

2011-10-09T11:23:00.003+02:00

Vi kvinner likar å møtast. Slik har det vore, og slik er det framleis. Vi likar å koma saman for å dela tankar og liv, dela praktiske utfordringar, fortelja om born og barneborn, dela kakeoppskrifter og snakka om motar, dela jobberfaringar og reiseopplevingar, diskutera ting vi har lese eller sett på TV, opna våre tankar om tru og tvil, be saman, dela engasjement om kultur og politikk, og mykje, mykje meir. I mange stover, og rundt kafèbordet rungar latteren og fell det tårer når vi ser kvarander og deler liv med kvarandre.
Det er fint med dette fellesskapet, stundom organisert, andre gonger impulsivt.

Denne veka har eg hatt ei luksusveke! To slike kvinnefellesskapskveldar på ei veke er ikkje kvardagsskost, men godt og kjekt har det vore!

Benta Bratlund Mæland skriv om å møtast under hattebremmane. Det passar fint på det søsterskapet eg har opplevd denne veka.

Under kvar vår hattebrem
Vi møtes

under kvar vår hattebrem

ranke

berande våre levde liv

Vi ler mot kvarandre

og trassar vindkasta
Vi har krossa våre hav i
både storm og stilla

vi to

vi er blitt
herda

og mjuke mot livet

Lilla lyngblomst

2011-09-30T20:59:00.006+02:00

Det har vore ein fantastisk septemberdag! Nydeleg temperatur og ei disig sol som sendte varme haustfargar inn på netthinna. Eg har hatt heimekontordag, og avslutta dagen med ein tur innover bygda, mot kyrkja på Seim.
I dag var det rette dagen til å planta lilla lyng på gravene. Det var dagen der eg kunne vandra stille på kyrkjegarden, lesa namn, ruska vekk slappe lobelia og avblomstra fuksia, og setja ned frisk, fin lilla lyng.
Då eg var jente hadde vi ingen graver å stella i familen vår. I dag har eg stelt seks. To barnegraver, to foreldregraver og to besteforeldregraver. Alle seks var "mine graver", det står Sørheim og Skår på dei. Tap, sorg, vemod, takk og kjensle av å høyra til vart omslutta av haustsola sine avdempa, gyldne fargar i dag.

Livet er vakkert og underleg - døden er uungåeleg.
I Skrifta finn vi ord om det meste. I dag tenkjer eg på dette:
"alt som hender under himmelen, har si tid,
ei tid til å fødast, ei til å døy,
ei tid til å planta, ei til å riva opp"
Slik er det berre!
Kva gjer sorga og tapet med oss? Eg kan ikkje svara kort på det. Tida lækjer ikkje alle sår, men tida og livet mildnar tapet og aukar håpet! Det kan eg takka for!

Kvinneskjebner

2011-09-28T20:45:00.009+02:00

Eg las ein kommentar av Petter Stordalen i går, og denne kommentaren førte til at eg vart mykje i Etiopia i tankane resten av dagen.
Tankane gjekk m.a. til ei oppleving på ein kafè i Vest-Etiopia der vi hadde oss ein rast på veg frå Begi til Addis. Det var ein utruleg stank på den kafèen, og sjølv om det var ein utekafè var det svært ubehageleg. Lukta var av sterk, sterk urin, og det kom frå ei gruppe unge kvinner som ganske fort forsvant inn i ein minibuss. Det var ingen tvil - dette var kvinner som lei av fistulaproblematikk. Med det same dei hadde gått, kom personalet og fjerna stolar og bord dei hadde brukt. Det var ei trist oppleving.

Petter Stordalen hadde også møtt slike kvinner, og kommentaren eg las i går var denne "Når kvinner jeg møter sier at de heller vil dø enn å leve videre med fistula, så gjør det noe med deg."

Over 9000 kvinner i Etiopia blir kvart år i samband med fødslar, ramma av fistula. Livet deira blir totalt endra. Mange blir utstøtte frå familiane sine, og langt frå alle får hjelp.

Så tenkjer eg tilbake på samtalen vi hadde i legebustaden ved sjukehuset i Aira, der legen og helsepersonell fortalde både hjarteskjerande og rørande historiar frå kvinner med fistula sine liv. Eg klarar ikkje skriva om det verste eg høyrde. Mest inntrykk gjorde det kanskje likevel å høyra om den unge mannen som så gjerne ville gje kona si hjelp, som fekk henne til sjukehuset, og som sat ved senga hennar kvar dag og ikkje veik frå hennar side. Godt var det også å høyra om, og møta kvinner som hadde fått hjelp, og som endå til kunne få born igjen etter operasjon.

NMS sitt kvinnearbeid i Etiopia gjev hjelp til slike kvinner, og er ein viktig del av vårt arbeid. Både medisinsk hjelp med dei aktuelle problema, men også hjelp til eit mest mulig menneskeverdig liv for dei som ikkje har fått hjelp. F.eks det å kunna ha ein buss dei kan køyra til sjukehus, og anna praktisk utstyr til hygiene. Å utdanna jordmødre og betra fødselshjelpa er grunnleggjande viktig for at talet på skader skal gå ned. Det er ikkje unge kvinner verdig å ha det slik! Eg skjønar Stordalen, det gjer noko med ein - eg har også sett og møtt - og det er ikkje lett å gløyma. Vil du vita meir, og vil du hjelpa kan du sjekka her.

Tap og vinn med same sinn

2011-09-24T18:11:00.039+02:00

"Tap og vinn med same sinn" sto det ofte på kamplistene til borna på den tida då yttergangen var full av småstein, og lukta av sure fotballsko var det som møtte nasa då vi kom inn. Trenarane ville med denne setninga fortelja sine håpefulle spelarar at det viktigaste ikkje var å vinna, men å gjera sitt beste og å ha det kjekt! Eigentleg litt rart at vi forventa at borna skal ta alt med "same sinn", når dei ser kor blodig alvor det er på den vaksne banehalvdelen.

I desse dagar pøver mange politikarar å leva etter same regelen. Som for fotballspelaren, så er ikkje dette enkelt for politikarar heller. Har ein ambisjonar og sterk motivasjon, er resutatet viktig både for små og store. Vinn vi - taper vi - vil det bli stang inn eller stang ut - har ein skote langt over mål, eller taper ein rett og slett på eit straffespark?
Valnatta kan vera både god og dramtisk, og politikk byggjer på tillit, tillit frå veljarane!

Når valnatta er over startar kampen om posisjonar, og fordeling av verv. Ombodsverv!! Då blir det ein ny kamp som set krav til ryddig spel.

Eg har opplevd ein del slike rundar opp gjennom åra, og møtt mange både vinnarar og taparar. Personleg har eg opplevd spel som førte til stang ut, og eg veit at det kan kjennast krevjande å etterleva mottoet på kampplanen, "tap og vinn med same sinn".

Vi blir glade og litt "høge" når det er klart at vi vinn, og vi blir skuffa og går ein tur i kjellaren når vi taper. Det er naturleg, fullt lovleg og menneskeleg! Difor skal ingen kritiserast for å visa glede over siger eller at ein blir skuffa over tap! Skulle berre mangla, vi er menneske sjølv om vi er politikarar. Eg vil gjerne møta den som klarar å møta vinning og tap med same sinn!

Min vesle refleksjon skal avsluttast med å ønskja alle nyvalde politikarar til lukke med den plassen de har fått på ombodsbana. Det er eit privilegium, og eit stort ansvar å vera ombodskvinner og menn. Eg veit at de alle, om enn med nokså ulik politisk ståstad, ønskjer det beste for innbyggjarane i kommune og fylke.

PS - for første gong på 24 år seier eg "de"om politikarar - det vart litt rart det...

Kveldstankar i storbystøyen

2011-09-21T22:17:00.006+02:00

I kveld set eg på eit hotellrom i Dronningens gate i Oslo. Med vindauga litt på gløtt kjem det mange framande lydar inn. Trafikk, høge stemmer, larm og udefinerbare storbylydar. Eg set her og filisoferar over kor annleis desse lydane er enn dei lydane eg til vanleg bur mellom. Det er stor skilnad, og eg veit kva eg likar best, og er heilt sikker på kvar eg høyrer heime! Bymenneske har eg aldri vore, og det er liten grunn til å tru at eg skal endra meg mykje på det området.

Her i denne støyen, i dette mylderet av lydar, kjem det fram eit bilete av nokre menneske eg passerte ned i gata her litt tidlegare i dag. 20-30 slitne menneske eg møtte i Skippergata. Politi og vektarar var rundt dei på forsiktig avstand. Openlyst delte dei flaske og klemmar. Eg vil tru at dei delte andre ting også, ting som ikkje høyrer dagen til. Det gjer vondt langt inn i meg å sjå desse menneska, unge og litt eldre. Dei ser så slitne ut, og dei ser så gode ut. Eg tenkjer på smilet eg fekk frå ein av dei - på katten som vart leidd i band av ein annan. Det vitnar om omsorg, omtanke og godleik. Dei skulle ikkje ha det slik desse menneska, tenkjer eg. Ingen skulle gå slitne i Skippergata!

Eg tenkjer på at ein gong var dei alle slike små, nydelege og tillitsfulle born som den vesle bestemorsguten som eg har fått leika med i dag, har fått hatt på fanget og lese for, og som eg fekk pussa tennene til og ta pysjen på, før eg gjekk hit. Så nydeleg og tillitsfull!

Kvifor fører livet så mange til Skippergata?

Det er sikkert mange svar på det, og ingen av dei er enkle og eintydige. Likevel så veit vi at mange born ikkje har det så godt som vesleguten min. Vi vaksne taklar ikkje alltid livet, og vi kan koma til å svikta sjølv dei vi elskar aller mest. Eg vil tru at det var mange fedre og mødre blant dei eg møtte i Skippargata i dag, og eg veit at dei elskar borna sine dei også!

Det er lite eg kan gjera med dette i kveld, men eg seier: Kjære Gud sjå til dei rus-slitne borna dine på gata i storbyen i kveld! Sjå til borna deira også! Gjev oss evne og vilje til å hjelpa dei som ønskjer hjelp! Lat velferdssamfunnet bli einige om å prioritera rusomsorg. Amen!

Kantarell

2011-09-11T15:42:00.009+02:00

Eg har tusla i skogen i dag. Funne store fine kantarellar. Dei har så fin farge - ein lysande varm gulfarge - og eg er ikkje i tvil, den kan eg plukka! Faktisk den einaste eg er heilt trygg på å plukka, der eg går inn i skogen åleine. Eg tar meg sjølv i at eg smiler når eg finn ein lysande "klase" av sorten, og spontant kjem det eit halvhøgt JA!
Tankane flyg så fritt inni skogen. Eg tenkjer på mine, dei små eg gjerne skulle hatt i handa med på denne turen, på dei store som eg veit tenkjer på sitt! Eg tenkjer på misjonen, på kyrkja, på politikk og alle dei spente kandidatane "mine" den siste lange søndagen før eit val. Eg tenkjer på sauer og hjort, på far, på middagen, på Gud, på vatnet som renn og renn, på hausten, ja endå til på jul!
Men kantarellen sin flotte farge og assosiasjonane den gav meg, dominerte i dag. Fargen var til forveksling lik på fargen som dominerer alle dei tusen brosjyrene eg har hatt i handa dei siste vekene, - og på plakatane, - og på annonsene (eg har stressa med). Den varme fine gulfargen likar eg! Det er faktisk berre den eg kjenner meg heilt trygg på i morgon. Kvifor? Fordi den set menneskeverdet i sentrum! Også det aller svakaste livet! Difor er eg trygg på valet mitt!

Skrivetørke

2011-09-05T20:08:00.005+02:00

Det har blitt lite med blogging i det siste. Lesarane mine har registrert det, og eg må jo vera ærleg å tilstå at det har gjort godt for egoet mitt at somme har gitt uttrykk for at dei saknar oppdatering. Eg lovar, det kjem!
Eg har forstått at stor forfattarar og skribentar av og til kan bli ramma av dei dei kallar skrivetørke. Om det er det eg er råka av kan eg ikkje svara sikkert på. Eg vil vel helst tru at det er sesongarbeidet i min bransje som fortrengjer skrivegleda og legg den i dvale for ei tid. Det er hektisk for ein partisekretær i desse dagar.
Men, når eg først er her så må eg få sei - alle treng ikkje stemma på dei store som er i vinden, må eg berre få be om at du klikkar deg inn her. Godt val.

"Utryddingstruet"

2011-08-13T22:43:00.008+02:00

Eg har møtt ei ung kvinne i svart T-skjorte i dag - ei svart T-skjorte med eitt ord på. Ordet var: "Utryddingstruet". Det var ikkje villaks eller ulv det dreide seg om, men om menneske som var slik som henne. Ei ung kvinne med Downs syndrom.
- Vi snakker så fint om et inkluderende samfunn hos oss, sa ho og spurde - gjelder ikke det for slike som meg? - Vi snakker om at alle skal med, gjelder det også slike som meg? Vi tar livet av foster med Downs, like til 20 svangerskapsuke sa ho vidare. Teksten på skjorta brukte ordet "utryddingstruet"

Brutalt. Eg vågar nesten ikkje skriva det. Sjølv for meg som deler hennar tankar, og er svært kritisk til det manglande rettsvernet det ufødte barnet har i vårt samfunn, så var det sterk kost å høyra den utilsminka bodskapen denne kvinna kom med i dag. Rett i "fleisen" på mange politikarar med stort ansvar i kommunar, fylke og Storting presenterte ho det!
Ho snakka også om det å bli inndelt i grupper, og at det ikkje oppleves som at alle grupper har same verdi. Dette er ikkje denne gruppa åleine om å kjenna, men vi skjønar kva ho meiner, og det stikk oss i hjarta! Ho avslutta talen sin med å syngja Gabriellas sång "Jag vill leva lycklig For at Jag er jag". De skjønar nok at det var sterkt!
Alle vil vi ha eit godt samfunn. Alle vil vi ha eit inkluderande og tolerant samfunn. Alle ønskjer vi å visa livet respekt . Utfordringa er at menneskeverdet må gjelda alle, på alle stadier i livsløpet, også dei 20 første vekene. Menneskeverdet må gjelda uansett utrustning og ytevene, uansett helse, hudfarge og tru.
Dette er ikkje lett. Vi har "ete mykje av kunnskapens tre" vi menneske, og vår oppgåve må vera å bruka denne kunnskapen til å byggja menneskeverd, frå A til Å i livsløpet! Det kviler eit tungt ansvar på oss, vi som stadig får ny kunnskap og som ikkje alltid klarar å handtera den kunnskapen vi har fått til beste for alle. Som f eks det at vi meiner det er rett, og ofte best, å ta bort spirande liv som har fått eit kromosom for mykje, eller som eg har erfart, eit enzym for lite. Måtte vi få visdom og vilje å skapa eit samfunn der alle er med. Om fødselsgåva gjev oss noko for mykje eller noko for lite, så har kvart menneskebarn sitt unike menneskeverd.
Det er denne saka som har gjeve meg eit politisk parti, og eg treng neppe nemna namnet.

Ny mobil ?

2011-08-05T22:31:00.007+02:00

Gradvis har det kome snikande ein tanke som eg kanskje ikkje kjem til å klara å kvitta meg med før eg har gjort noko med den. Før eg rett og slett har gjort tanke til handling.

Eg er bitte litt usikker på om eg likar denne tanken, eller om det nettopp er det eg gjer. Likar eg eigentleg ganske godt at eg har oppdaga svakhetsteikn på min ikkje så alt for gamle, men likevel så alt for gamaldagse Nokia eit eller anna? Eg skal vera ærleg - eg likar det! Det er berre å tilstå det, eg likar svakhetsteikna litt for godt. Og med dette er det altså sagt - eg ønskjer meg ein slik moderne, slank, flat, stilig, svart, touchtelefon med stor skjerm eg også! Eg har faktisk teke til å tenkja at eg BØR og MÅ ha ein slik telefon! Det er jo ingen andre av dei eg jobbar med eller er saman med (nesten) som set og trykkjer og blar på den måten som eg gjer lenger! Og ALLE les jo aviser, er på mail og på facebook på mobilen. Kan eg verkeleg fungera i jobben min utan ein slik telefon? Eg kjenner meg faktisk litt antikvarisk her eg går med den grå mobilen min.

Men så kjem innvendingane:
- treng eg eigentleg ny mobil, er problemet med den gamle så stort?
- orkar eg å bli kjent med endå ein ny telefon? det blir jo så mykje nytt å setja seg inn i (i tillegg til mine to nye høyreapparat- phu)
- er mann, born og kollegaer villege til å oppptre som mobilstøttekontakt for meg nokre veker?
- er det lurt å skifta rett før ei hektisk tid på jobb? det er jo valkamp snart og tenk om eg ikkje får til å svara når Knut Arild ringjer?
Godt det er helg så eg får tenkt meg om, men ingen skal få meg til å sei at dei ikkje er stilige og freistande desse nye flate maskinene.

Gater fylt av kjærleik

2011-07-31T10:10:00.006+02:00

Dagsrevyen sin Einar Lunde, heldt eit fantastisk foredrag om vegen til forsoning i Sør-Afrika på NMS si generalforsamling i sommar. I fem kvarter heldt han den store forsamlinga engasjert med sin meisterlege forteljarevne og fantastiske engasjement. Dette vart eit av høgdepunkta for mange av oss på dette GF.

I veka som har gått har tankane ofte vore innom dette foredraget. Når eg såg rosene mot himmelen, høyrde songen og ikkje minst kronprinsen si helsing på Rådhusplassen i Oslo, gjekk tankane til det eg høyrde Einar Lunde fortelja om Nelson Mandela og Desmond Tutu sin kamp mot apartheidregimet i Sør-Afrika. Fantastiske historiar om kjærleik, tilgjeving og forsoning. Inspirert av Jesu ord om å elska sine fiendar, omfamna Nelson Mandela den kvite mann! Dette vekte stor forarging, og var uhørt for dei mange som etter lang tids undertrykking og umenneskeleg forhold, kjente lysten til hemn. Men svaret var "utan tilgjeving er det ikkje håp for verda"

Det er vanskeleg å tilgje, men det norske folk har, som Nelson Mandela vald å visa ein annan veg enn hatet sin veg. "I dag er gatene fylt av kjærlighet" sa kronprinsen! Fantastisk utsagn, stort å oppleva!
Dei store og langvarige lidingane det Sør-Afrikanske folket opplevde i 350 år har andre dimensjonar enn det vi opplever i desse dagar. Det som vi opplever er likevel det mest dramatiske vi har opplevd i landet vårt sidan krigen, og det så meiningslaust, så meiningslaust! Ugjerningsmannen skal domstolen døma. Vår oppgåve er å kjempa for menneskeverd, demokrati og trusfridom for alle.

"I dag er gatene fylt av kjærlighet" Kjærleiken er vårt våpen!

"Kjærleiken gler seg ikkje over urett, men gler seg ved sanninga - Alt held han ut, alt trur han, alt vonar han, alt toler han" seier Bibelen (1. Kor. 13. 6)

Vi må vidare med dei grusome hendingane i vår erfaringsbagasje. Eg ber om at sanninga skal hjelpa oss i sorgarbeid og smerte. Eg ber om at vi må bli tolerante, også ovanfor dei som tenkjer og trur annleis enn oss. Eg takkar for vegen det norske folk har vald desse dagane, det gjev fornya samhald og håp for framtida .

Så ber eg om at vi som enkeltpersonar og folk må finna djupt feste, glede og fridom i vår kristne tru. Vi har alt å tapa om vi i toleransens namn viskar ut vår kristne arv og identitet i landet vårt. Grunnfesta i denne trua er vi trygge og sterke til å visa toleranse.

Mor Kyrkje

2011-07-24T20:35:00.008+02:00

Kyrkja er vår mor vert det sagt. I dag har vi opplevd kyrkja vår som ei mor. Over heile landet har kyrkja vore der med eit ope morsfang for borna sine. Tårer og fortviling har blitt utaust, og Mor har delt ut trøyst og håp gjennom varme blikk og handtrykk, gjennom ord og Ordet, gjennom salmar, lys og gjennom varme.

"Høg" og "låg" har vore saman. I dag var vi alle born.

"Du har kalla oss til å ha ein heim i di kyrkje på jorda" ber vi i ei av kyrkjebønene våre. Glad vi har denne heimen.

Takk til deg du "Mor kyrkje"! Takk at du framleis lever i landet vårt! Vi er mange som treng deg i dagane som kjem!

I det meiningslause

2011-07-23T19:58:00.001+02:00

Når det meiningslause skjer, må eg låna ord. Svein Ellingsen formar ord og bøner eg opplever godt å bruka.

Midt i alt det meningsløse

Midt i alt det meningsløse
som vi møter her på jorden,
blir vårt hjertes skrik til bønn.
Gud, vi roper: Om du finnes,
finn oss, redd oss når vi synker
i vårt eget tomhets-mørke.

Kom vårt sprengte liv i møte!
La oss i vår trengsel merke:
Under alle dyp er Du!
La oss gripe dine løfter:
Ingen makt skal kunne skille
oss fra Kjærlighetens allmakt.

Selv om ubesvarte hvorfor
stadig dirrer i vårt hjerte,
ber vi, Herre: Gi oss tro,
tro på deg som kjemper med oss
fylt av kjærlighet, i nærkamp
mot det ondes makt i verden.

Om vi seirer eller synker,
skal vårt svake liv bli båret
gjennom liv og gjennom død.
Gud, vi roper: Du som finnes,
finn oss, redd oss, la din nærhet
bli vårt lys i tvilens mørke.

Svein Ellingsen

Vakkert

2011-07-12T10:34:00.010+02:00

Kva er vakkert?
Det nyfødte barnet -
Den fredfylte gamle -
Kunsten, naturen, orda og kjærleiken -

Eg har halde noko vakkert i handa i dag!
Ei gamal, lengesidanpussa kompottskei i sølv vart vakker i dag
Den låg i arven frå mor si kjøkkenskuffe
Utallege skeier med sviskedessert har den servert oss
Mest sviske, men også sukra rips og fersken frå boksen til 2,95
Mor hadde berre to slike "fine" skeier
Ho synes dei var fine
I dag vart den eine vakker!

Vakker fordi mor vedsette den
Vakker fordi mor gledde seg over det ho såg vakkert

Eg såg blikket som fòr over skeia før bruk
Eg såg handa som sette den i skåla
Eg såg fingrane som gjorden den rein
Eg såg den var verdifull for henne

Kva er vakkert?
Det eg har sett i dag vart vakkert

Ingen ting i morgon

2011-07-07T23:35:00.006+02:00

Kva skal du i morgon? Det er eit vanleg spørsmål her i heimen og sikkert også i dei fleste heimar. Vi må fylgje med kvarandre sjølvsagt, og vi gjer det både av praktiske omsyn og fordi vi er interessert i kva dei andre har av oppgåver og arbeid.
No er det ferie, og kva skal vi i morgon? Vi kan vakna når vi vaknar og ha lang frukost viss vi vil - veit eg. Berre tanken på at klokka ikkje ringjer kan få meg til å stå tidleg opp! Godt at det er slik av og til.
I morgon treng eg ikkje tenkja på kva eg skal ta på meg, det er nydeleg! Eg treng ikkje tenkja på om eg blir ok på håret og at eg ser presentabel ut. Herleg rett og slett!! Eg trivest med ein litt "sluskete" feriekostyme, kjenner meg ufatteleg fri i gamle utvaska klær. Eg treng heller ikkje tenkja på kva eg skal meina, målbera, skriva eller planleggja.
I morgon skal eg ta ei rive og raka litt, trur eg. Eg skal sjå at dissestativet kjem på plass, trur eg, og så skal eg for mitt indre sjå små barneborn sitja på kvar si disse og smila til meg, drøymer eg.
Så skal eg ha meg ein tusletur, tenkjer eg. Er ikkje i trimme- eller fjellform, så det blir nok ein tusletur reknar eg med. Men då må sola koma, meiner eg. Då kan vi også sitja på terassen og lata oss, håpar eg.
Kanskje blir morgondagen heilt annleis, men eg veit at det er ting eg ikkje skal i morgon!
Takk til samfunnet vårt som gjev oss ferie. Det er luksus, veit eg. Tanken går til dei som kvar dag kjempar sin livskamp for mat og drikke til seg og sine. Eller til dei som ikkje har ferie fordi dei ikkje har helse eller arbeid. Eg er priviligert kjenner eg, her eg går sakte og ferierar og prøver å finna nye krefter.

Mot og motvind

2011-07-06T20:18:00.016+02:00

"Gå ein tur til Kvamme i motvind, då kjenner du at du vert sterk!" Denne oppmodinga fekk eg av ein eldre mann i Masfjorden ein kveld for mange år sidan. Han ville oppmuntra meg til å stå fast på det eg sto for i ei politisk sak som vekte stor ståhei i kommunestyre og lokalmedia. Eg har mange gonger sidan tenkt på dette - motvind kan gje styrke.
Det handlar om å stå for noko sjølv om det er i uttakt med tida. Det handlar om å tru på noko og stå for det sjølv om det kostar og meiningane er sterke. Det handlar ikkje om overmot eller "eg veit best", men om å vera tru mot overtydinga.
Dei siste dagane har eg fornya mi kontrakt med misjonen sin Herre. Det har ikkje med det å gjera at eg vart vald til landsstyreleiar for NMS for tre nye år på fredag. Kontrakten min heng ikkje saman med verv. Eg har eit kall og eit engasjement for at vi som kristne skal formidla Guds kjærleik. Gjennom ord og handling skal vi vera disiplar i verda. Eg kjenner ein driv etter å finna metodar som kan engasjerer fleire i denne viktige saka.
Det har vore ein del motvind og "hanskast" med i mitt misjonsengasjement dei siste åra. Økonomiske problem for organisasjonen eg er med i (NMS) i staden for vekst. Nedbemanning i staden for oppbemanning. Usemje i staden for semje i somme saker. Motvind kan det kanskje kallast. Likevel - eg kjenner meg uendeleg takksam for motet - motet til å arbeida vidare for misjonen!
Generalforsamlinga sist veke har gjeve meg fornya mot og glede. Opptil 2000 menneske saman om same sak. Trufaste eldre og mange aktive unge som vil misjon - under same tak. Representantar frå heile verda samla nokre hektiske dagar om felles sak. Eg opplevde "motvind" også denne veka, men motet vart ikkje svekka av det, oppgåva er like stor om vi tenkjer ulikt i somme saker.
"Gå ein tur til Kvamme", sa min eldre ven i Masfjorden,
"Gå difor ut" sa misjonen sin Herre, han som har all makt i himmel og på jord. Alle dagar har han lova å vera med sine disiplar. Kanskje det er difor vi har mot - trass motvind? Nøkkelen ligg vel der, tenkjer eg.

Ei flaske Jonsokbrus

2011-06-23T20:46:00.012+02:00

Eg har oppdaga at eg har blitt det dei kallar eldre. Merkeleg, men i radioen på veg heim frå jobb i dag omtala dei meg som eldre. Det var berre ei trøyst i det eg høyrde, dei kalla nemleg også 50-åringar for eldre. Eller, kanskje det ikkje er noko trøyst, for viss 50- åringane er eldre, då må jo eg vera endå meire eldre...
Men i kveld, på denne Jonsokaftan skal eg faktisk innrømma at eg høyrer til dei eldre. Eg set inne, og berre det er vel eit eldreteikn. Rett nok grilla vi ute og synes det hadde sin sjarm der vi sat godt påkledde og kosa oss i sommarkulden, vi to eldre. Men det er ikkje det at vi kraup i hus att som gjer at fekk ei kjensle av at noko var rett i det dei kjekke unge mennene snakka om i radioen. Nei, den snikande erkjenninga kom gjennom vindauga der eg gjennom tett bjørkekratt skimtar Haugane hans Ottar. Haugane der vi brende bål då eg var jente. Og plutseleg fekk utsikten meg til å tenkja og tru at eg muligens kan ha levd i hundre år.
For fram i minnet kom ei appelsinbrusflaske, ei veldig etterlengta brusflaske. Ei av fire i året. Ei brusflaska med eit spikarhol i korken. Slik varde brusen lenger, kolsyra gjekk seinare ut, og vi kunne nyta den lyksalige smaken heile kvelden, ja endå til ha att nokre dåpar til neste dag. Det var ved denne tanken eg brått kjende at dei i radioen i dag hadde rett, erkjenninga kom.
Eg høyrer til generasjonen som vaks opp med ca fire brusflasker for året, ei på 17. mai, ei på søndagsskulens dag, ei på fødselsdagen og ei på Jonsokaftan.
Og så dukkar tanken på alle brusrestar eg har tømt i vasken opp, restar etter brusmette store og små. Verda har endra seg, eg er definitivt mellom dei eldre.
(men no kjem Knut med jordbær og is - det kallar eg "å leve lykkelig med sukker på")

Søstre

2011-06-16T22:21:00.006+02:00

Godt ein ikkje er åleine i verda. Heldig er eg som har familie, ein rimeleg stor familie, ja ein veldig stor familie dersom vi går langt nok bakover. Trist forresten at familiane blir mindre og mindre etter som åra går og generasjonane skifter.
I kveld vil eg skriva ei lita lovprisning til søstrene mine. Korleis hadde livet vore utan dei? Eg hadde vore einebarn i alle fall, og hadde gått glipp av mykje omsorg, hjelp og ærlege tilbakemeldingar.
Eg har ei storesøster og ei veslesøster, og den omsorga dei viser den mellomste søstera er strålande.Telefonar, sms-ar kjem når utfordringa krev litt av den mellomste. Eg kan ringja og eg veit at eg møter engasjement og omsorg. Kos går det ? eg tenkjer på deg - bra dette Kari! - eller var no dette så lurt ? kanskje du heller skulle? og ikkje minst; - no må du roa deg.
Eller som i dag då storesøstera, som veit at den mellomste mislikar sterkt å handla klær, seier i telefonen: Kari, eg har noko du kan få i dag, kom innom! Og så får eg eit nydeleg sett med klær, til og med slike klær som eg kan møta misjonsfolket med om eit par veker - ei sut mindre og eg blir ganske fin!
Eg takkar for søstrene mine! Dei er tolmodige med meg, og eg her den heldige søstera i midten!

Ein kopp kultur

2011-06-12T20:57:00.012+02:00

Gamle koppar innheld mykje kultur. Eg har hatt interesse av å samla på gamle kvardagskoppar, og i hytteveggen fylles det opp etter kvart. I det siste har eg "spissa" denne hobbyen til å gjelda koppar frå forsamlingshus og lag og organisasjonar. I dag kom Knut heim frå Frøyset og hadde med seg ein fin kopp frå Hosteland Bondekvinnelag. Den har eg ynskt meg lenge, og eg takkar Henrikke Ynnesdal som har skaffa meg den. Du ser den til venstre saman med den flotte koppen frå bedehuset på Andvik.
Slike koppar er for meg symbol på kultur, fellesskap og engasjement. Bondekvinnene på Hosteland samlast for å få fellesskap og for å læra av kvarandre som bondekvinner. Det er ikkje velfriserte hender med lilla neglelakk som har ført desse koppane til munnen. Nei, det er reinvaska arbeidshender med hard hud og snev av fjøslukt som har fått den velgjerande kaffidråpen dit den skulle. Eg ser det for meg og kjenner meg andektig.
Andektig blir eg også av bedehuskoppen frå Andvik. Den har gjeve mang ein god dråpe til folket i bygda der, også til meg. Om det er samling om Bibel og bøn, julefest eller misjonsbasar, kaffikoppen gjer godt og styrkjer fellesskapet.
Koppane blir for meg symbol på frivilleg aktivitet og engasjement. Symbol på samhald og fellesskap. I Masfjorden er det mange slike koppar - eg har ein del av dei. Målet mitt er å få frå alle bygdene. Kvifor? Fordi dei er symbol på viktige verdiar i desse bygdene eg kjenner meg så knytta til, og fordi dei minner meg om mange strålande menneske som har kokt kaffi og drukke den saman fordi dei hadde eit engasjement! Ikeakoppar og plastkrus tek lett over for den gamle med namn på. Det får så vera, det viktigaste er engasjementet!

Glad misjonsdame

2011-06-11T14:08:00.012+02:00

Du verden kor mykje flott og spennande eg får vera med på! I heile går sat eg saman med landsstyret i NMS og gjekk gjennom rapportar frå prosjekta vi driv verda rundt. Det er til stor inspirasjon, det nyttar!
Det handlar om evangelisering og kyrkjevekst, det handlar om diakoni og bistand, og det handlar om organisasjonsbygging og medverknad.
På nytt blir det tydeleg for meg at arbeidet vårt skapar håp. Evangeliet blir forkynt og menneske får nytt liv. Nye kyrkjelydar vert etablert, 50 nye siste året berre på Madagaskar. Lokalsamfunn blir endra og istandsett til å takla kvardagen. Vatn, mat, helse, miljø, energi fylgjer som resultat av nokre "få" kroner", sett med norske auge.
Eg opplever tydelegare og tydelegare at misjon engasjerer både mitt kristne engasjement og mitt samfunnsengasjement og eg er takksam, ja nesten litt høgtidleg her eg set på ein litt stille lørdagflyplass på Sola og ventar på fly heim. Eg merkar at eg plutselig nynnar på denne strofen; " takk at jeg også fikk ditt kall og skal få være med".
God pinse!

Snus og tunnelar

2011-05-31T22:02:00.001+02:00

Kva har snus og tunnelar til felles? Ingen ting trur eg, kanskje den svarte fargen? I kveld blir det likevel eit kort innlegg om snus og tunnelar.
Først om snusen. Eg "hatar" snusposar som ligg og utarmast på gater og vegar!! Overalt ligg desse ekle kvite posane med det svarte inni. Kvifor kan ikkje dei som finn glede i denne gifta kasta den i bosset etter bruk?

Det var faktisk berre det eg måtte få sei om snusen!! Få den der den skal; i bosset(og aller helst før den er brukt).
Godt å få sagt det.

Så til tunnelar. Eg blir i godt humør, ja eg smiler beint fram når eg køyrer inn i ein nymåla kvit tunnel. Det er så lyst og reint og flott! Eg observerer at det kom eit smil over leppene mine inni to nymåla tunnelar i dag. Kvite som det reinaste laken var dei!! Det mørke gråe regnveret vart avløyst av kvite tunnelar! Kvardagsglede kallar eg det.

Så vert spørsmålet
a) er det greit med snusposar slengt på gata?
b) blir du glad av ein kvitmåla tunnel?
Det var berre det i kveld.

Misjonssøndag

2011-05-29T09:41:00.001+02:00

I dag skal eg ut å formidla misjonsengasjement igjen. Eg gler meg. Førebuingsarbeid til slike oppdrag gjev meg inspirasjon, og eg kjenner at det rører ved eit djuptgripande engasjement.

Misjon er ord og handling.

Ordet er å tilby evangeliet til alle menneske, handling er å vera med å gjera verda til ein betre stad å leva i for flest mogeleg. Begge desse sidene skapar engasjement hos meg. Eg gler meg over nydøypte i Mukdahan i Thailand, eg gler meg over vannpostar i Laos og ei enkel mølle i Begi i Etiopia. Verda kan bli annleis ved vårt vesle bidrag.

Men misjon er ikkje berre det å gje, misjon er minst like mykje å ta i mot. I samarbeid med kyrkjer i andre delar av verda får vi ein ny dimensjon for tru og arbeid. Vi kan bli overvelda i møte med den "fattige" kyrkje sin åndelege rikdom. Vi kan bli forlegne i møte med den frimodige gudstrua vi møter hos dei nye kristne, og vi skjønar at vi har mykje å henta frå deira erfaringar. Difor er det spennande at vi har fått misjonærar frå samarbeidskyrkjer til Norge. Dette skal vi utvikla vidare. Guds kyrkje kjenner ingen landegrenser og vi er søsken som saman skal invitera menneske inn i Guds rike, og som saman skal gjera verda til ein betre stad for flest mogeleg.

God søndag!

Busserfaring

2011-05-23T18:03:00.000+02:00

Å reise kollektivt er teoretisk sett både bra, rett, fornuftig og miljøvenleg. Vi har gode bussar, stadig betre vegar, grei korrespondanse - ja, det meste er jo ok.
I dag har eg testa denne måten å reisa til og frå kontoret på, og eg veit sanneleg ikkje kva eg skal sei om denne reisemåten. Burde nok prisa den opp i skyene, men eg klarar det ikkje, skal eg vera ærleg. Eg har vore innom fem bussar, og mista ein, og likevel har eg ikkje oppdaga gleda ved å køyra buss. - Ut og inn av bussar, venting her og venting der. Det er jo eit system, og mange kloke planar og ruter er sett opp, eg ser det, men eg må berre tilstå; eg likar meg ikkje på bussen.
Så blir spørsmålet - skal eg halda fram å reisa med buss? Skal eg spandere bortimot ein time meir for dagen på miljøet? Skal eg?
Eg har ikkje svar i kveld.
Bilen er på verkstad nokre dagar til. Det er mogeleg eg ser litt annleis på saka i morgon når eg har fått litt meir busserfaring. Kollektiv er jo bra, og skal eg reisa kollektivt må det bli buss - mange bussar!!

Kong Salomo og Jørgen Hattemakar

2011-05-20T18:31:00.002+02:00

Fotballen er rund, og graset er grønt for både for Kong Salomo og Jørgen Hattemakar. I kveld har eg sett to fotballinnslag på Vestlandsrevyen - det eine var om Kong Salomo som streikar for retten til å få velja sko, og ei Brannleiing som er bekymra for at mandages heimekamp går i vasken. Store økonomiske tap kan bli konsekvensen. Jørgen Hattemaker spelar i regnveret på Nymark. Ruskeveret gjer at TV-teamet stadig må tørka linsa for å dekka den doble kampen! Her er det rusmisbrukarar/tidlegare rusmisbrukarar og heimlause som spelar seg ut av rus og fattigdom. Vi må koma vidare og samhaldet er viktig, seier spelarane. Om desse ikkje lukkast er tapa vesentleg større enn for dei som kjempar for retten til å velja sko.

Kven fekk hovedoppslaget på Dagsrevyen? Fotballskoen sjølvsagt. Eg veit kven eg heiar på - HEIA Nymark!!

Ei lita søndagspreik

2011-05-15T11:39:00.001+02:00

Eg har nett høyrt radiogudstenesta. Eit godt alternativ når eg ikkje kjem meg på gudsteneste. I dag vart de lese m.a. denne setningen: "Eg kjenner mine og mine kjenner meg".

Dette er ein god tekst. Handlar om å vera kjent med, og bli kjent av den Gode gjetaren! Om tanken er alt for stor, så trur eg likevel han kjenner meg og alle skapningar. Etter eit rimeleg langt liv der tru og erfaring av gudsnærvær har prega meg, trur eg også eg har litt kjennskap til gjetaren. Men eg vaktar meg vel for å sei at eg kjenner djupna i trua på, og livet med Den Almektige. Likevel kjenner eg han godt nok til å bli værande i flokken hans. Men eg blir også stadig driven av ei tilbakevendande utfordring når eg høyrer denne setninga, og ofte må eg venda meg til gjetaren med desse orda: "Du seier du kjenner meg du gode gjetar, og eg får kjenna deg. Takk for det, det er godt for meg! Takk for tryggleik og kjensle av å høyra til. Men, du gjetar du som kjenner meg, og som eg får kjenna - det er då så mange som ikkje kjenner deg, kva gjer du med det?"

Eg kjenner gjetaren så godt at eg veit svaret, han ber nemmeleg oss som kjenner til, å gjera kjent! Gjera kjent og tilby plass i den Gode gjetaren sin flokk! Det er faktisk plass til alle på beiteområdet hans, mange fleire må få del i dette. Livet blir annleis på dei beitemarkene enn utanfor.

Difor er eg med misjonen - eg kjenner meg driven av det å vera kjent av Den gode gjetaren, og eg kjenner meg driven av det gode kjennskapet eg har til Han.

Dette vart mi enkle søndagspreik i dag. God søndag!!

Biletet er av Amdam og det heng i stova vår!

Utgått på dato

2011-05-10T21:03:00.000+02:00

Utgått på dato! Vi rike kastar, dei fattige får det!

Det er flott at dei som har lite kan få mat som er like god sjølv om datostempelet viser utgått, men det er forkasteleg at vi andre så lett kastar slik mat. Artikkelen i Dagen er både gledeleg og tankevekkande. Les den!

Kvifor kastar vi alt som er utgått på dato? Butikkane gjer det fordi dei ikkje kan selja slik vare. Vi forbrukarar gjer det fordi vi trur på dette stempelet, og vi ønskjer ikkje å eta skjemt mat. Vi høyrer om ulike bakteriar som kan gjera oss sjuke, ikkje minst er vi redd for at borna skal få skjemd mat. Det må opplysning til på dette området!

Eg helsar velkomen initiativet frå Bymisjonen, og det er prisverdig at landbruksministeren er positiv til ein Matsentral i Oslo. 3000 menneske kan få mat av det som elles blir kasta. I Norge kastar vi 500000 tonn mat, og 10% av dette kjem frå daglegvarekjedane, skriv Dagen.

Eg håpar at denne verksemda blir til god hjelp for dei fattige. Eg er glad for at nokon ser muligheten som ligg i desse matvarene, kanskje kan det føra til at både myndighet, matvarenæringa og vi som forbrukar tek ein revisjon av haldninga vår til kva vi kastar og til kva vi trygt kan bruka,

Blomsterbukett

2011-05-08T21:16:00.001+02:00

Eg har plukka kusymre i dag. Denne nydelege, velduftande gule blomsten, som er min vårblomst.

Eg plukka årets bukett, og sjølv om det var få av sorten på plassen "min" i år, så har eg fått den gode opplevinga som det er de å plukka kusymra.På vegen heim fekk eg ei barnsleg, litt vemodig kjensle der eg tusla over bøane. Eg kjente den rare varmen som ein får i handa av å halda ein nyplukka bukett. Har du kjent den? Den er heilt spesiell. Varmt, klamt og litt vått. Eg må skifta hand rett som det er for å lufta buketthanda, og eg kjenner at eg ikkje heilt likar at det er slik, at eg visst ikkje likar å bera buketten heim. Eit bitte lite stikk i hjarta fekk eg også, nett som eg kunne få då eg var liten, for kanskje skulle blomen fått stått på plassen sin der nede i sjøkanten? Det var jo der den hadde plassen sin, høyrde til! Kva er vel kjøkkenbordet mitt i forhold til den fine berghylla? Den ville fått lenger levetid på plassen sin enn i skåla mi, tenkte eg...

Barnslege og litt tullete tankar. Men no står den gule velsigninga på kjøkkenbordet, og eg vel å tru at den opplever det litt meiningsfylt at den kan gle meg litt resten av tida si. Og så gjev jo Aa.O. Vinje sitt dikt om Tyttebæret gje meg moralsk støtte.

For tyttebæret seier:

"Herifrå du må meg taka, moge bær har inga ro,

mal meg sund så du kan smaka svaledrykken av mitt blod.

Mognast du så vil du beda just den same bøn som eg,

mogen mann det best vil gleda
bort for folk å gjeva seg"

Det er ikkje utenkjeleg at kusumaren seier det same!!

Vidare

2011-04-25T20:43:00.000+02:00

Så er påska over. Det er 2. påskedagskvelden og mange av oss kjenner at morgondagen trengjer seg på og gjer krav på plass. Eg kjenner på spenninga framfor ein viktig vår både på jobb og i NMS her eg set og roar ned litt i kveld.
Vårsemester i valår er alltid hektiske veker. Mykje skal på plass framfor eit viktig val! På fredag startar landsmøtet, eg ser fram til det! Sjølv om eg er tilsett i KrF må eg likevel ha lov i synast at det er stas og flott at Knut Arild Hareide skal bli vår nye partileiar. Med han får KrF ein dyktig lagleiar som har stor politisk kompetanse og kapasitet. Han har sine røter godt festa i KrF sitt grunnsyn og politikk, og eg gler meg til å fylgja han vidare, slik eg har fått fylgd frå han var heilt ung. Lukke til Knut Arild!
Så skal landsmøtet drøfta om partiet framleis skal ha vedkjenningsparagraf eller om den skal få ein verdiparagraf som krev lojalitet av tillitsvalde. Dette har eg tankar om, men dei skal eg ikkje utbrodere her. Det eg likevel vil sei er at kva no enn landsmøtet vil vedta, så vil KrF framleis vera eit parti som har si rot i, og si framtid i dei kristne verdiane.
Så tenkjer eg på misjonen i kveld. Tenkjer på kvinnene som sprang frå grava for å fortelja at Jesus hadde stått opp! Tenkjer at det er det misjonen handlar om, fortelja vidare om han som er Herre også over dødens makt. Generalsekretæren vår har skrive eit lesverdig brev til Maria Magdalena. Les gjerne det.
Siste veka før neste ferie, dvs sommarferie, har vi generalforsamling i NMS, eg tenkjer på det også ein slik kveld. Vi ventar ca 2000 menneske til Kristiansand i månadsskiftet juni/juli. Eg ser fram til den samlinga både med spenning og forventning. Etter tre krevjande år skal Landsstyret leggja fram sin rapport for eit aktivt misjonsfolk. Så skal vi leggja fram forslag til strategiplan for neste treårsperiode. Vi skal vedta lovendringar vi veit vil skapa debatt, og det skal vera val. Dette er eg spent på! Så er eg forventningsfull til fellesskap om Bibel og misjon - gler meg til å bli inspirert gjennom møte med menneske frå heile verda som deler tru og tanke, erfaringar og engasjement! Livet og utfordringane er gjevande. Det er godt å få delta! Godt å kjenna engasjementet!

Forventning

2011-04-17T09:48:00.000+02:00

Palmesøndag - eg kjenner alltid på forventning på denne søndagen. Starten på eit drama som har endra verda og gjeve grunnlag for tru, håp og kjærleik, men som også har skapt strid og motsetningar.

Esel, palmegreiner og hosiannarop - eg tenkjer: kva ville eg ha tenkt om eg var på veg til Jerusalem denne søndagen? Eg veit ikkje, eg veit berre at eg er både skeptisk og kritisk av meg. Hadde eg lagt ei palmegrein på vegen eg også? Det veit eg ikkje. Eg takkar i alle fall for at eg har fått heile historien fortalt samanhengane, og at eg veit at eg lever i trygg forvissning om at dette var meir enn eit opptog! Difor er eg forventningsfull.

Så er eg også forventningsfull i dag, og eg kjenner det i heile meg, for i dag kjem dei første påskegjestane våre. Fire nyoppreidde senger er klare, dokkepø og barnestol er henta fram! Eit heilt år sidan dei sist var heime, og mykje har både dei og vi erfart og opplevd sidan sist. I løpet av veka er heile familien samla. Det blir stas. Heldige meg!!Så gjeld det at mamma, svigermor og bestemor ikkje har for store forventningar til seg sjølv, men lar det susa, slappar av og tenkjer: det er mat nok i kjøleskapet, i fryseboksen og på butikken! Det klarar eg, og eg glad for det også!!

Eg er rett og slett forventningsfull!!

Basarkveld

2011-04-15T22:12:00.000+02:00

I kveld har eg vore på basar på Leknes, og eg blir stadig fascinert over basarkulturen. Flotte handarbeid kombinert med påskeblomar, fruktkorger og påskeegg får nye smilande eigarar! To-tre eldre kvinner hadde ansvaret for at basaren vart også dette året, og born, svigerborn, barneborn og naboar var i sving som medhjelparar. Ein palmehelgsfredag på landsbygda, og vel 25 000 kr til NMS denne kvelden. Takk!

Dette er misjon - dette er kultur - dette er sosialt felleskap. Eg trives som basartalar, eg likar basarpublikummet!

Det var fint å formidla i kveld. Kjekt å få respons på misjonsinformasjon og misjonsforkynninga mi.

Vi treng å bli oppmuntra av evangeliet sin framgang og den kristne kyrkja sin vekst under andre himmelstrøk. Vi treng å få vita kor mykje vi får att for kronene våre ved å støtta ulike prosjekt. Og vi treng å få høyra at det er mange måtar å støtta misjonen på - Ei ny tid treng nye arbeidsmåtar! Ikkje alle ønskjer å gå i misjonsforening, ikkje alle har tid eller synes dei passar der. Men støtta misjonen kan dei, og det var mi erfaring i kveld at det vil mange framleis gjera. Takk for ein flott kveld!

God helg!

2011-04-09T21:10:00.000+02:00

I kveld hadde eg tenkt å leggja inn ei lita godsak som eg har skrive. Men det blir det ikkje noko av. Det kunne blitt bra, trur eg, men så blir det ikkje bra likevel. Det skuldast min manglande datakompetanse. Eg får nemmeleg ikkje til å redigera det slik at det tek seg bra ut på bloggen. Difor blir det berre god helg eg seier i kveld, her eg ligg på sofaen med PC-en på magen. Kanskje kan eg også kort meddela at eg har kjent ei aning av vår i lufta i dag. Eg har lenge gått og venta på den aninga, og eg nynnar oftare og oftare på Eyvind Skeie sin "visst skal våren komme, visst skal jorden bli ny." Det er håp i den salmen - sjølvsagt kjem våren, all erfaring tilseier jo det!! Men den kan koma seint, veldig seint somme år. Jorda blir ny når livet vaknar, det er alltid like facinerande. Så takkar eg Skeie for at han med denne salmen minner meg om at eg har eit håp som peikar endå lenger, eit håp som ikkje er knytt til våre skiftande årstider, men til løfte om ei nyskapt jord der det gode bur. Også det er ein god tanke!! God helg!

Alle reiser er ein omveg heim

2011-03-28T20:49:00.000+02:00

På Sola flyplass las eg i dag dette sitatet av Arne Garborg "Alle reiser er ein omveg heim" Det er mykje i det, Eg oppdaga litt av det der eg sto i innsjekkingskøen og tømte sekken og lommer, tok av meg skoa, belte og alt som skulle til for å koma gjennom nålauga. Denne innskjekkinga er forresten eit styr, men eg har blitt ganske god etter kvart, god på system og påkledning. Eg veit at eg treng to kassar til pøet mitt. Første kasse skal ha jakke, belte og lommerusk. Så slengjer eg skoa på bandet. Etter dei sender eg sekken, og så kjem PC-en til slutt i boks nr to, Dei vaktsame blikka godkjenner meg som oftast, og det var ikkje så mykje som eit pip i dag heller. Eg blir alltid så forferdeleg tørst når eg driv på med dette! Kvifor det, tenkjer eg. Eg har funne ut at det er fordi eg ikkje kan ta gratis vatn med meg gjennom kontrollen, og fordi at eg rett og slett skal bli tvinga til å kjøpa meg ei flaske Imsdal eller Olden til 27 kr. Det irriterer meg litt dette, kanskje mykje eigentleg, for berre tanken på det at eg ikkje kan ta med meg ei flaske vatn gjer meg så utruleg tørr i munn og hals.. Det har nesten vorte slik at får litt angst for at mobilen skal ringja, eller at eg skal møta kjennsfolk med slik eit tørt snakketøy. Så må eg kjøpa meg ei flaste då - i dag også. Men det var ikkje dette eg ville skriva om.. Eg ville skriva om at alle reiser er ein omveg heim! Fasinerande dette ordet HEIM. Heim der eg høyrer til, heim til mine og vårt! Heim der eg heilt og fullt kan vera meg sjølv. Heldige meg som trivest borte men som lengtar heim! Omvegen gjennom sikkerhetskontrollen i dag var ei lita reise. Alt det andre eg har opplevd dei siste dagane har hatt ein heilt annan karakter. Krevande og gjevande misjonsdagar i Oslo og Ryfylke. Og så set eg her tenkjer på at eg skulle sete i Amsterdam på veg til Hong Kong og Kina nett no. Det hadde vore litt av ein omveg heim, ein spennande omveg heim. Den omvegen håpar eg eg får ta ein annan gong. Eg ville så gjerne møtt medkristne i kyrkjene der, og lært av dei, lært å vera medvandrar og samarbeidspart, dei og vi i NMS om same sak. Eg ville møtt folket og landet lært om rammene rundt deira liv. Neste gong vil eg ikkje bli hindra. Men heimatt ville eg!! Heimatt til Knut og til heimen vår!

Bygg oss ei blokk

2011-03-21T19:10:00.000+01:00

Eg hugsar ein gong då eg på barneforening på Sandnes fortalde om folketettleiken i høgblokkene i Hong Kong, at ein gut tok opp handa og sa: "Tenk om vi hadde hatt ei slik blokk i Masfjorden, då hadde vi hatt plass til alle i den." Det hadde vore effektivt det! Kva skal vi eigentleg med 558 km2 når vi berre er 1670 sjeler i denne kommunen, f eks ? Vi kunne hatt ein skule, ein barnehage, eit butikksenter, ei kyrkje, ja berre eitt av alt. Effektivt. Så kunne hyttefolka hatt alt det andre, turistane og feriefolka frå Bergen og Oslo, og andre lønsame byar, Eller vi kunne rett og slett kutta ut det vi ikkje brukte, sette eit høgt gjerde rundt så vi ikkje såg det ein gong, og lete det bli villmark med urskog og jungel og det som berte måtte vera.

Det er visst slik mange tenkjer. Eg les at byrådsleiaren i Oslo synes distriktssubsidier er feilforvalta pengar, og at Statistisk sentralbyrå seier det er naturleg at bygder dør ut. Det er ikkje samfunnsøkonomisk at vi bur så spreidt lenger. Vi er ein uøkonomisk belastning vi som bur i bygdene. Vi er lite nyttige, med mindre vi har hyttetomtar til sals i kommunar med løyve til hyttepalass på fjellet. Eller om vi har lange urørte strandlinjer som berre lengtar etter kapitalen si boremaskin som kan sprengja plass til sklibane rett frå soverommet og ut i den salte sjøen.

Men bu der? Det er ulønsamt. Sjølvsagt vert det ulønsamt når vi ikkje vil at det skal løna seg.

Nei, plassèr oss alle i blokk, vi få millionane som bur i Norge, men plasser oss ikkje i Norge. Det er då så usentralt! Plasser oss i Kina eller i USA, dei vil ikkje merka at vi kom ein gong. Eller plasser oss i Brussel og gjev oss nokre euro i handa. Kvifor skal vi bu i Norge?

Det er visst slik vi vil ha det, også vi som bur i desse områda. Vi stemmer på FrP, Høgre og Ap. Sentrumspartia som har mykje fokus på distrikt, taper i bygdenorge også. Så får vi ha det slik då, det er ikkje verst for meg, gamal bestemor som eg er. Men dette er verst for dei som skal bli kjent med naturen frå TV, bøker, altankasse og dyrepark, og som skal sjå månen og stjernene kjempa om plassen mellom neonlysa og blinkande reklameskilt.

Seriøst?? Godt å få sagt det :-)

Nyttige facebook

2011-03-18T21:49:00.000+01:00

Eg høyrer at ein del som ikkje er på facebook, uttaler seg sterkt om kor negativ denne nettstaden er. Kanskje har dei litt rett... Alt kan jo bli negativt dersom vi brukar det feil. Ikkje det at eg er naiv. Eg skjønar FB kan misbrukast, og at eg har ok venner. Det er så langt eg har erfart folk som vil kvarandre vel, eg har kontakt med. Heldige meg. Difor brukar eg denne nettstaden.

I dag har eg fått mi beste facebookerfaring. Høyr, eller rettare sagt les: For eit par dagar sidan sende eg invitasjon til ein del av mine facebookvenner om å bli med å gje støtte til NMS sitt innsamlingsarbeid for dei jordskjelvramma i Japan. Straks fekk eg kontakt med ein person som skulle arrangere eit større møte i Bergen der dei m.a. hadde tenkt å ha fokus på Japan. I dag kom gladmeldinga på FB, på chatten - ca 40 000 kr vart det samla inn i Betlehem i gårkveld!Fantastisk! Takk til Bergen Indremisjon! Takk til dei som i desse dagar samlar mange hundre til møteaksjon, ein møteaksjon som har same mål som vi har i NMS - å gje evangeliet til stadig nye menneske. Vi er på same lag!

Det kjentes godt for NMS-leiaren å få dette handslaget frå indremisjonen i Bergen! (eg skulle forresten vore på årsmøte i Sandnes sokn indremisjon(!) i kveld, men denne seige influensa held meg heime!)

Og så må eg også takka facebook då, endå det høyres dumt ut, eg innrømmer det - men den vart nyttig denne veka, nyttig for nokon som treng det aller mest!

Jordskjelv, radioaktivitet og misjon

2011-03-15T21:39:00.000+01:00

Det er svær ting som hender i Japan. Det er som om tanken ikkje heilt klarar å hengja med det vi ser på TV. Dette er ikkje er skrekkfilm, men realitetar, uverkelege realitetar.
Vassmengder som rullar innover strender og byar. Vatn med mange tonns trykk som riv med seg alt, og let alt det menneske har bygd opp, levd av og levd for liggja att på ei gjørmete slagmark. Titusenvis av menneske har mista livet. Uverkeleg. Kreftene i jorda er enorme når jorda skjelv. Kjernekraftverka blir også rista i sine grunnvollar og dei livstruande kreftene innanfor desse betongklossane kjem ut av kontroll. Menneska trur vi har kontroll, i dag er det hektisk og tilløp til panikk! Vi hadde ikkje kontrollen og dei radioaktive verdiane stig.
Menneske et av kunnskapens tre, stadig meir, vil stadig lenger. Det ligg i naturen vår det, men vi kjem stadig til kort ovanfor dei enorme kreftene i naturen. Eg vert audmjuk!
Opp i dette kaoset lever millionvis japanarar i uro, fortviling og spenning.
I dag har NMS vedtatt at våre misjonærar skal reisa til Norge, det blir for utrygt og vi kan ikkje ta ansvar for det. Dette er eit vanskeleg val. Vi kan reisa, men dei vi samarbeider med i kyrkja må vera igjen.
Så set vi her i Norge framfor våre skjermar og ser og tenkjer. NMS ønskjer å gje kyrkja i Japan støtte til det hjelpearbeidet som dei ønskjer å gje til dei ramma. Du kan også støtta det. Klikk deg inn her
Så er vi med folket og kyrkja i bøn - verkar kanskje litt puslete, men Gud kan møta enkelmenneske med trøyst og nytt mot. Det skal vi be om.

Bonden i meg

2011-03-06T16:24:00.000+01:00

Har gått tur i dag- langs ein smal bygdeveg og over halvfrosne bøar. Har observert kva naboane driv med, og kjenner at eg står i ein gamal tradisjon då. Tenkjer på barndomen då alle mannfolk var ute om søndagsformiddagen, røykte pipe og brukte søndagsstilla til å observera kva dei sør om garden og dei nord om garden dreiv med. Studerte kyr og jur, hestar og reiskap sommarsdagen, og såg på "veala" og skogsdrift om vinteren.

Slikt har eg gjort i dag - rett nok er eg ikkje mann, og ikkje røykjer eg pipe, men eg registrerar at eg har noko av det same blikket der eg tuslar med tyggegummi i munnen.

Kva har eg sett? Eg har sett hestar på lange bein og som ikkje er skapt for ein Seimsgard, og eg har sett hestar som gjerne ville hatt brukt kreftene litt meir , "kosehestar" fine å sjå på og sikkert også til å ri på i ny og ne. Dei trampa på litt frosen mark i dag. Så har eg sett eit esel i vinternorge, litt malplasset kanskje, men det er no eit artig innslag.Eg har eg sett rund- og firkanta rundballar - nokre her og nokre der. Det har minka litt på dei utover vinteren, men trur ikkje det blir noko vårknipe i år. Eg har sett store traktorar, fleire på kvart tun. Eg har sett villsauer og hundar av ulikt merke som ikkje bryr seg om bandtvang. Eg har sett ein stort nylagt tømmerhaug og ei nyfelt kjempeeik! Likar lukta av skog!

Observasjonen min konkluderte slik: stor aktivitet av unge og litt eldre bønder, dei fleste "hobbybønder". Og eg seier ære være dei som heldt gardane sine (pluss vår) vedlike, ære være dei som har dyr og let oss få lukta silofor, våt ull og hest, og ære være dei som let oss få kjenna oss som bønder innimellom.

Gamal som eg er, tenkjer eg tilbake 50 år. Då budde det mellom fem og ti personar og to til fire generasjonar på kvart bruk utover Stranda. Det imponerer meg å tenkja at dei levde av desse jordstykka, skogen og dyra sine. Det er mest ufatteleg at dei kunne det, men dei klarte seg, og folk vart det av dei(og oss) også. Og om søndagen tusla dei på tur, og lærde av kvarandre og smilte litt av kvarandre.

Det plagar meg at vi ikkje klarar å setja pris på det arbeidet som småbonden gjer i dag. Det uroar meg at vi ikkje skjønar at det er av jorda og havet vi hentar maten, og det opprører meg at dyrkbar jord og endåtil fulldyrka åkrar vert lagt under asfalt for å tena økonomisk vekst og velstand.

All ære til hobbybøndene som held jorda si i hevd og som let born veksa opp med lukt av hest og silo. Dei skulle hatt statsløn! Kven kan gjera noko med det?

Veke 7

2011-02-20T11:34:00.000+01:00

Sola skin over gule bøar og grøne grantre. Det er vakkert og eg skal snart ut! Medan eg ventar på at sola skal få litt større radius set eg her og tenkjer - tenkjer på veka som ligg bak - tenkjer på engasjementa mine og det eg har brukt tida på.

Oppsummering i stikkorda - glede, engasjement, takk, sorg!

Glede over møte med mange dyktige og engasjerte KrF-arar. Er det nokon som trur at KrF berre er Inger Lise, Dagfinn og Knut Arild? Sjølvsagt er dei KrF, dyktige som dei er alle tre, men KrF er så mykje meir - det er hundrevis av engasjerte menneske i by og bygd som brukar timar, veker og år på sitt politiske engasjement, og som "gløder" sjølv i ei vanskeleg tid. Det er til oppmuntring å vera saman med dei.

Så er det Vandrehallproblematikken som har engasjert. Du verden - at det går an å skapa problem av at ei dyktig talefør ung dame talar statsministeren rett i mot! Eg er imponert! Kva er eigentleg problemet? Kven har talerett i dette samfunnet? Debatten omkring dette møtet er ikkje verdig samfunnet vårt, og saka det gjeld er alvorleg, svært alvorleg. Ønskjer vi verkeleg eit sorteringssamfunn i Norge?

Torsdag hadde eg NMS-dag i Stavanger. Fleire nyttige møte med medarbeidarar og styre. At rekneskapstala er gode i høve til budsjett er gledeleg. Vi lyt venta til alle tala er på plass, men at vi har nådd inntektsmålet vårt på 86.6 mill er fantastisk og samarbeidspartar, misjonsfolket og tilsette fortener stor takk. Ei gladmelding på NMS sin heimeside denne veka gjorde meg ekstra glad. Les! Det nyttar det vi arbeider med!

Det verkeleg tunge denne veka var å fylgja ei ung mor heime på Sandnes til grava på fredag. Dette har lagt bak alt denne veka. Mange spørsmål melder seg, desse spørsmåla får eg ikkje svar på før alle bokrullar blir opna og det som er skjult kjem fram i dagen!

Rare morsdagstankar

2011-02-13T10:09:00.000+01:00

Eg set på mor sin kjøkkenstolplass med ein kopp kaffi og eit nesten perfekt kokt egg. Søndagsfrukost åleine i dag. Og med solstrålane kom det nokre rare Karitankar, men ikkje rarare enn at eg deler.

Eg kom på at det er morsdag i dag, og her set ei mor til fem og et frukost åleine. Men tru meg, det er faktisk heilt ok. Eg veit eg har ei sovande dotter på lemmen som har sine planar for dagen, eg veit at eg har ein son i Thailand som sjølvsagt ikkje kan vera her på morsdag, og eg veit eg har ein som som feirer andre mødre i Kragerø i dag, og det synes eg er flott! Det var difor ingen såre morsdagstankar som kom. Men den rare tanken som kom var denne: Feirer dei morsdag i himmelen?

Eg skulle gjerne visst litt meir i dag om korleis dei to som eg berre fekk fire morsdagar med, har det i dag. Fekk kjensle av at dei feirer morsdag! Desse flotte gutane som skulle vore 33 og 37 år, og som skulle vore her og vore opptatt med det same som dei andre! Skulle hatt familie, arbeid og alt det som 30-åringar fyller livet med. Kanskje hadde dei vore på andre kanten av landet, eller andre sida av jorda dei også? eller kanskje i eit hus nede på Haugane? eller kanskje?

Mine morsdagstankar går til dei på ein spesiell måte i dag. Eg når dei ikkje på Skype , men eg likar nett no å tenkja at dei feirer morsdag i himmelen, og at dei har bedt han som styrer sola at han sender nokre strålar inn på kjøkkenbordet til mamma som så mange gonger stelte dei nettopp innan for dette kjøkkenvindauga.

Eg synes det var ei fin morsdagstankegåve eg fekk, og eg takkar Gud for alle fem! Eg er ei rik mor!

Og, opp i mine eigne filosoferande morsdagstankar er hjarta mitt fylt av sorg og medkjensle. Eg tenkjer på dei tre borna heime på Sandnes som ikkje får feira morsdag i dag fordi det skjedde noko ueldeleg trist på fredag. Mine tankar går til Ole, Sara og Johannes som så heilt uventa mista si gode mor, og Bjarte som har mist kona si.

Når eg tenkjer på det, ja då er det rett at sola nett no har blitt gøymt av gråe skyer. Det er så meiningslaust og trist!

Positivt møte

2011-01-23T16:42:00.000+01:00

På onsdag var eg på årsmøte i Masfjorden KrF, og det var som vanleg ei god oppleving å vera saman med KrF-folket i Masfjorden. Når vi i dette lokallaget med ca 40 medlemmar møter 16 motiverte KrF-arar, då kan ein ikkje anna enn å bli oppmuntra. Helge Dyrkolbotn, gruppeleiar i Austrheim KrF held politisk tale. Han snakka om rolla som lokalpolitikar og lokal-KrF-ar, og gjorde det på ein måte som skapte både gjenkjenning og motivasjon. Helge er oppvaksen i Masfjorden, og han møtte både lærarar, skulekameratar og andre frå oppveksten på Matre.

Helge er ein politikar eg har stor tru på!

Marit Steinestø har gått inn i "min" rolle som varaordførar, og dette er ei flott utfordring for henne som ho klarar med glans. Eg gler meg til å sjå kva som skjer framover! Lukke til til både Marit og Siri som er representantane til KrF i kommunestyret. Siri Tangedal Kratzmeier vart vald til ny leiar i lokallaget etter at Marit sa frå seg attval.

9 mars er det nominasjonsmøte og ny kommunestyreliste skal veljast. Det blir spennande.

I går var det rådsmøte i Hordaland KrF og det var fylkestingsprogrammet som var tema. Masfjorden KrF har føreslått, og fått inn bru over Masfjorden i programmet, og ei formulering om avsetting av konsesjonskraftsmidlar til samfunnsutvikling i kraftområde er på veg inn. Dette jobbar Marit aktivt med, og Pål Kårbø som er gruppeleiar for KrF på fylkestinget er ein god medspelar.

Eg ser fram til valkamp og mange gode KrF-saker til beste for innbyggjarane i Masfjorden og i Hordaland!

Livet lever

2011-01-23T11:09:00.000+01:00

Lunger som pustar
hjarte som slår
frisk og rørig i livet eg står

Hender som tek om
føter som går
arbeid og yrke og trygge kår

Tanke som tenkjer

kjensler i sinn

livet det lever i kvardagen min

Leva i medgang
i lukke og fred
leva i motgang med det som bryt ned

Livet det lever

i livet mitt òg

i grått og i klårt ver der livet eg såg

Mysterium

2011-01-16T19:12:00.000+01:00

Eg har vore nær eit mysterium i dag

Så tydeleg og sterkt, Det kom så nær Eg skjøna det ikkje
Eg retta fram handa og fekk eit lite brød
Eg løfta eit beger og fekk nokre dråpar vin
Det var eit mysterium, eg gjekk så nær eg kunne
Det var eit mysterium som kom meg nærare enn eg forstår
Ei heilag stund

Våg meir

2011-01-10T20:52:00.000+01:00

"Våg meir" er årstema for NMS 2011. Eit vågeleg og dristig tema, men eg likar det! Eg likar å bli utfordra til å våga endå litt meir.

Tema minner meg forresten om då eg var liten og gjekk med far i arbeid på garden. Det var noko eg lika! Når far utfordra meg til å gjera ting eg eigentleg tenkte var litt for vaksent for meg, så våga eg det likevel fordi far meinte at dette klarte eg! Eg har mange slike minne om barrierer som eg braut fordi eg vart utfordra, og fordi far trudde at dette klarar jenta. Og så hadde vi det så kjekt saman. Eg tenkjer med glede på humringa hans og glimtet i auga hans når vi fekk det til.

Gjennom eit etter kvart langt liv, er det mange som har utfordra meg til å våga meir. Eg er glad for det. I 2011 er det NMS som utfordrar meg til å "Våga meir" for misjonen si sak. Ja, eg skal våga meir, og eg skal gjera det av same grunn som då eg var lita, fordi eg har ein Far som trur på meg, og som merkeleg nok har bruk for "ei hand" av vesle meg. For, som eg likte å gå med far i skog og på åker, så likar eg også å gå med Far på "misjonsmarka". Det er meiningsfylt å bruka krefter saman med andre som også er innstilt på å våga meir! Så gjeld det for meg, og for alle som ønskjer å våga endå litt meir, at vi finn den beste og gode måten til å bruka engasjementet vårt på!

Gjenbruk er nyttig!

2011-01-06T16:48:00.000+01:00

I morgon, fredag 7. januar kl 1100 gjenopnar NMS- gjenbruk i Knarvik i sine nye lokaler. Det blir så flott! Eg har ferie denne veka, og eg tilstår at eg har ikkje klart å halda meg unna, eg har vore innom og "kikka", og det blir rett og slett lekkert! Dei er så flinke desse dugnadafolka - heilt imponerande kva dei har lagt ned av arbeidsinnsats. Eg tillet meg å visa nokre bilder som eg knipsa, og sjølv om ikkje alle detaljar og varer var heilt på plass, så gjev det eit inntrykk.

Det er inspirerande å sjå korleis desse gjenbruksbutikkane finn si form over heile landet. I 2009 gav gjenbruk nesten 12 mill i inntekt til misjonen, og det er all grunn til å tru at det vert noko høgare tal når tala for 2010 blir summert.

Gjenbruksbutikk har fleire verdifulle sider. Dei gjev for det første store inntekter til misjonen, dei er eit alternativ til vårt forbrukssambunn med bruk og kast-kultur, og den gjev ein sosial møteplass for menneske.
Håpar mange stikk innom. Her kan du finna oldemor sin kopp eller ein billeg veggseksjon. Her kan du også levera varer du ikkje lenger treng eller har plass til og samstundes vita at du støttar ei viktig sak!

Lukke til Marit

2010-11-11T19:10:00.000+01:00

Marit Steinestø har blitt ny varaordførar i Masfjorden ! Eg synes det er spennande at ho får denne muligheten, og eg er overtydd om at det går bra. Det er fleire grunnar til at eg trur dette går bra for Marit har lang erfaring frå Masfjordpolitikken, og ho har evne til å tenkja politisk. Ho har også engasjement og driv i seg til å finna løysingar for saker innbyggjarane synes er viktig, og det er ein god eigenskap. I tillegg har ho eit aktivt lokalt KrF i ryggen, det viste Masfjorden KrF i gårkveld då ca 30 av ca 45 medlemar stillte på medlemsfest, ei flott fest som Marit leia på ein god og trygg måte.

Når ho i dag også får meldinga om at KrF sin Knut Arild Hareide seier ja til å bli leiarkandidat i partiet hennar, ja då trur eg ho får seg ein ekstra inspirera for partiet som har satsa på henne. Lukke til Marit

Buplikt

2010-11-02T20:17:00.001+01:00

Eg set i stova vår - VÅR stove! Vi har flytta i eige hus for første gong, i ein alder av 60 +. Vi har kome heim, heim til Skår! I 27 år har vi budd i prestegarden i Masfjorden, og vi har hatt det så flott der! Men sjølv om det var vår heim så var det ikkje vår heim likevel. I alle år har ein snikande tanke lagt på lur, kva om noko skjer med presten? Kvar skal vi flytta dersom familien har tre mnd på seg å flytta ut på? Heldigvis har det gått bra for oss, og vi har fått hatt ei "styrt" flytting.
Buplikta for prestar er spesiell, på godt og vondt. Vi har fått bu i ein stasleg gamal prestebustad med historie, kultur og mange kvadratmeter og det har vore på mange måtar eit privilegium. Minuset for oss som prestefamilie har vore usikkerhet om framtid, at draumen om eige reir først kan realiserast når vi nesten er pensjonistar.
Eg vil tru at denne bupliktordninga står for fall, og eg trur det er andre måtar at prestegjeld kan hjelpa ein ny prest med bustad på enn denne buplikta. Eg ser fram til at den nye prestegenerasjonen kan få gleda seg over å vera prestefamilie på ulike stader i landet, men at dei når dei sjølve ønskjer det, kan få flytta i eigen bustad.

Tida

2010-04-13T19:25:00.000+02:00

Eg har forstått at den positive innfallsvinkelen til tida er at tida kjem, den går ikkje. Det er ein livskunst å tolka tida slik, kjem eg i tankar om i kveld... Med ein del år på nakken etter kvart erfarer eg jo at tida går, fortare og fortare. Det har jo nett har vore ein vår og så er det plutseleg vår att!
Eg elskar våren, har nett tusla rundt Presteneset, kjent sola sin varme, sett tjelden som leitar etter tomt i strandsona, og sett ungdomen som flatar ut på bakken! Ein ny vår, og eg kan konstatera at nok eit år av livet har gått i rekordstor fart!

Nei, eg vil ikkje tenkja at tida rasar avgarde! Eg vil heller tenkja at det er fantastisk at våren kjem, og eg vil møta den! At eg også har mykje å sjå fram til å gle meg til å ta i mot av den tida som kjem, er også godt å tenkja på. Sjølvsagt er det ein del sommarfuglar som skapar uro i magen når eg tenkjer på ein del av dei utfordringane som ventar meg, det får så vera. Slik er livet, men tida kjem - så lenge tida er.

Eigentleg er nok det klokaste eg gjer, å leva dagen i dag.

Stor utfordring

2010-03-07T17:26:00.000+01:00

Ja det er ei stor utfordring å få etablert eit fastlandssamband over Masfjorden. Eg er svært glad for kommunestyret si positive mottakting og haldning til vidare arbeid med dette prosjektet. Eg er også svært nøgd med Strilen sin leiar 1. mars. Les den her.
Draumen min er at vi innan ti år har realisert prosjektet!

Kristin Halvorsen

2010-02-23T21:01:00.000+01:00

I dag har eg sendt brev til statsråd Kristin Halvorsen. Eg vart så oppmuntra av eit intervju eg las med henne i eit innstikk i BT i helga, og det ville eg gjerne sei til henne. Ho har gitt meg grunn til å tru at ho vil satsa på folkehøgskulen, og eg har minna henne på prosjektet vårt her i Masfjorden. Eg håpar ho les brevet og den fine brosjyra vi har laga, og eg håpar ho gjev oss signalet vi treng for å kunna starta førebuing til å ta i mot elevar, aller helst hausten 2011.

Vi snakkar om livskompetanse, vi snakkar om folkehelse og førebygging, vi snakkar om fellesskap og å byggja relasjonar, og vi snakkar om å hindra drop out i vidaregåande skule. Eit år på folkehøgskule er av uvurderleg verdi.
For oss her i Masfjorden vil dette bety ca 70 unge pluss tilsette som kan innta bygda!

Masfjordbru

2010-02-23T17:21:00.000+01:00

Eg har fått fornya tru på at vi skal lukkast i å få bru over Masfjorden. Dei siste vekene har vi hatt fokus på dette, og det er med stor interesse eg registrerar at det er fleire enn eg som har tru på dette (og det er jo i høgste grad nødvendig at vi er mange :-)

Til våren blir dei seismiske undersøkingane i fjorden gjort, og ut frå resultatet av dette vil vi kunna gå vidare med planlegginga. Mykje målretta arbeid lyt gjerast, og mange gode samarbeidspartar må vi ha for at brua kan stå ferdig seinast i 2020.

Eg ser fram til at kommunestyret skal drøfta framdrift for dette arbeidet på torsdag. Slik eg ser det vil dette vera det største samfunnsutviklingsprosjektet nord om Fensfjorden dei neste ti åra.

Kommunestruktur

2010-02-07T19:20:00.000+01:00

Debatten om storkommune i Nordhordland er tilbake og den vil koma sterkare etter kvart. Vi gjer klokt i å tenkja gjennom dette, og saman våga å drøfta om dette er ei god løysing for dei tenestene innbyggjarane i kommunane har krav på. Slik eg ser det er det ikkje eit opplagt svar på denne problemstillinga, eg har vel heller ikkje tenkt gjennom alle konsekvensane.

Kva er dei viktigaste føresetnadane for at ein kommune framleis kan vera ein kommune?

Eg har tre hovedmoment:

1) At kommunen har ein forsvarleg økonomi

2) At vi har tilgang på god kompetanse på dei tenestene innbyggjarane har krav på

3) At kommunen utviklar seg og har vilje til endring

Desse punkta oppfyller Masfjorden kommune og difor ser eg ikkje at samanslåing hastar.

Men det er ingen tvil om at Samhandlingsreforma vil forsterka samanslåingsdebatten. Dei store oppgåvene i helsetenestene som kommunane får ansvar for innanfor førebygging, rehabilitering og oppfylging av pasientar krev regionalt samarbeid. Kommunestyret i Masfjorden skal få orientering om denne saka i kommunestyremøte 25. febr.

Interkommunalt samarbeid er viktig og dette har vi lang og tildels god erfaring med i Nordhordland. Utstrakt grad av samarbeid er likevel demokratisk krevjande og til tider tungrodd. Dette må også vurderast i samanslåingsdebatten.

Vi bør våga debatten og å ta den utan at konklusjonen er gjeve på førehand, Våga vega pluss og minus og ut frå ein slik debatt koma fram til ein god konklusjon.

Ein god tirsdag

2010-02-03T17:30:00.000+01:00

Gårsdagen vart ein flott tirsdag! Dagen starta med tur til Bergen på kurs i Planlov saman med formannsakapsmedlem Vigdis Søvik. Kurset var nyttig og lærerikt, og det å få tid til å prata saman med ein god politikarkollega var nyttig, og ikkje minst kjekt. Det blir for lite tid til uformelle samtalar når ferja alltid går med det same klubba fell....

Om ettermiddagen hadde vi eit svært interessant møte mellom formannskapet, Masfjorden næringsråd, representant frå Wergeland-Halsvik og fylkesordførar Torill S Nyborg. Vi drøfta samferdsleutfordringar i Masfjorden, og her er det nok å ta av. Eg har fått fornya tru på at brua over Masfjorden kjem!

Dagen slutta med årsmøte i Masfjorden KrF i helselagsstova på Hosteland. Det var ei oppmuntring av dei store, og mismodstankar om uro i KrF fordufta i samtale og debatt med dei som var der. Masfjordingar er kloke og fornuftige folk, og KrF har ein flott gjeng som eg med gled representerer i kommunen. Eg er overtydd om at heile partileiinga i KrF hadde fått mot om dei hadde vore saman med oss i går.

Mandagstankar

2010-02-01T13:08:00.000+01:00

Eg veit ikkje kva eg skal skriva

men let berre fingrane gå

Vil eg så kan eg det sletta

vil eg så kan det få stå

Det er jo det store med denne maskin

som står her på bordet med skjermen som skin.

Så kom alle tankar som inni meg vankar

ja kom berre fram ei maskin her dykk sankar

ho gjer dykk så klåre

det blir mest ein fåre

For kven skal vel meina og tenkja og tru

det meste blir feil, og det skjønar nok DU

Oppstart 2010

2010-01-03T13:04:00.000+01:00

Denne helga er helga der vi førebur oss til ny start. Eg ser på facebook at mange av mine vener skriv om at det er siste fridag, eller at ein gler seg/er klar for/eller kvir seg litt til dagen i morgon, dagen då alt starta opp att.

Då eg var jente var kvelden før første skuledag etter ferie ein vanskeleg kveld. Ikke det at eg eigentleg hadde så mykje å kvi meg for, men spenninga i møte med ein ny kvardag utanfor mi faste ramme var krevjande, og i mange år måtte far vika plassen i senga si for meg framfor slike oppstartsdagar. Det var ei god løysing den gongen.

Eg kjenner litt av det same framleis. Eg er spent på morgondagen og på ein ny oppstart. Det nye året vil by på mange store utfordringar, eg veit det. Ikkje minst tenkjer eg på engasjementet mitt i NMS, og det er der eg startar når eg i morgon tidleg kl 06.00 set meg i bilen på veg til Flesland/Oslo.

I misjonen er det slik at vi vil så mykje, vi ser så mange muligheter, vi ser så mange utfordringar og difor vi blir så frustrerte når økonomien set sine nådelause grenser. Det var jo ikkje for å skjera ned på misjonsaktiviteten eg engasjerte meg, det var jo fordi eg ville vidare ut med julebodskapen!! Men eg prøver å festa blikket litt lenger framme - førebur meg på utfordringane vi må gjennom, og når balansen er eit faktum og inntektene aukar då skal vi vidare, endå lenger.
Eg trur nok at eg skal sova litt i natt, og heldigvis er eg ikkje åleine i natta.

Takk til alle som er med i denne prosessen. Takk for at de ber og gjev støtte.

God Jul

2009-12-24T15:03:00.000+01:00

" Her kjem me Jesus, dine små

og vil til deg i stallen gå

Send oss ditt ljos i hjarta inn

så vegen fram til deg me finn"

God Jul

Eg set her heime på julaftan og kjenner meg så glad

Alt eg treng har eg

Dei fleste av mine er heime

dei andre kjem etter kvart

Vi har det så godt

eg er så heldig!

Du vesle barn i krubba

som er så viktig for meg:

Takk for at du kom og vart ein av oss

Takk for håpet

Takk for meining midt i ei meiningslaus verd

Julebildet eg fann

viser meg at du er for alle

Må mange finna deg!

No luktar det pinnekjøt frå grytene mine

i stallen din var det sauer

Snart skal eg gå på badet og ta på med julekjolen min

eg vil pynta meg til festen vår for deg - vi har fest her heime i kveld, vi her langt i nord, i kalde vinterlandet

Snart kjem presten min heim og ungdomane mine inn frå luftetur i den vakkre vinteren vår

Då har vi det fint!

Eg trur du er her i Masfjorden også, du vesle barn

som gjev dine så djup ein fred

I morgon skal vi feira deg i kyrkja vår på Sandnes

Du skal få vakker musikk, vi kjem til å tilbe deg og lytta til Ordet ditt, og gje vår gåve til riket ditt!

PS! Du vesle barn - sjå til alle som ikkje har det så godt som eg i kveld

dei einsame

dei sørgjande

dei som frys

dei som er redde

- og - ver hjå borna i kveld du vesle barn

lat dei kjenna den trygg julegleda.

Gratulerer Eldbjørg

2009-12-22T22:00:00.000+01:00

4. søndag i advent, i samband med gudstenesta i Granneheimen, fekk Eldbjørg Mjanger Frivilligprisen for 2009. Det var veldig kjekt og vel fortent. I mange tiår har Eldbjørg samla born til søndagsskule og barneforening. Dette har vore ei oppgåve som har "lagt på" Eldbjørg som eit ansvar, og framleis samlar ho borna på Kvingo til barneforening. I tillegg til dette er Eldbjørg engasjert i Elvikstranda fråhaldslag, og indre og ytre misjon. Mange eldre har oppgjennom åre blitt glad når Eldbjørg kjem innom eller når ho tilbyr skyss til ulike arrangement i bygda. Det er slike menneske friviligprisen er til for, og eg gratulerer Eldbjørg s hjarteleg!

Bilete frå Nordhordland.

Himmel på jord ?

2009-12-14T19:18:00.000+01:00

Det er snart jul, eg kjenner det. Møteaktiviteten er avtakande, og meir og meir blir tankar og handlingar konsentrert om det å feira jul. Eg gler meg! Julekonserten i gårkveld i Sandneskyrkja gav meg den forsmaken eg trong. Takk til alle som deltok, og Jo og Marte si tolking av "Himmel på jord" vil eg seint gløyma. Tusen takk!!

Himmel på jord blir det neppe denne jula heller, men lengten og draumen etter fred på jord, fred med seg sjølv, og fred i dei nære relasjonane vert sterke i denne tida. Eg vonar vi i alle høve får eit glimt av himmel på jord denne jula.
(bilete http://www.amdam-art.no/amdam/bilder.htm)
Elles er eg glad for at ein stri møteperiode snart tar ferie. Denne hausten har vore krevjande, ikkje minst i NMS-samanheng. Store endringar i organisasjonen er vedtatt i landsstyret, og på laurdag vart misjonærbarnrapporten lagt fram i Oslo. Det var sterkt å møta over 300 misjonærbarn i alle aldrar, og det vart veldig rett at både NMS og NLM sto fram og beklaga manglande omsorg for misjonærborna. No går vi inn i ei viktig oppfylgingstid.
Misjonsarbeidet er prega av idealisme, visjonar og kall. Foreldreoppgåva står over alt, dette er slått fast gjennom denne erkjenninga.

På heimebane har eg fått vera ordførar dei siste vekene. Det har vore meiningsfylte veker og eg opplever sterkt å høyra til mellom folket her i "fjorden". Kommunestyret sist veke med budsjett og mange saker gjekk overraskande godt, sett med fungerande ordførar sine auge. Så godt som samrøystes på alle punkt i budsjettet er flott, og gode politiske debattar vart gjennomført.

Eg undrar meg av og til over alt eg har fått ansvar for, og eg ber om at eg må gjera jobben på ein truverdig og rett måte. Det er sjølvsagt eit alt for stort ønskje.
Himmel på jord? Neppe, men vi har alle vårt ansvar. Dette kjenner eg på i kveld....

Knut Arild

2009-11-15T10:25:00.000+01:00

For KrF var Stortingsvalet 2009 ein nedtur. I avisspaltene, særleg i Vårt Land og DagenMagazinet har kommentarane om årsak og vegval vidare vore mange. Det er gledeleg at så mange enasjerer seg og at partiet skapar så stort engasjement, det er mest som ein kunne tru at KrF er landets største og viktgaste parti. Det siste er det jo, men det første ligg vel ei stund fram i tid!

Eg ser mange positive ting med valet i haust, og dei ti vi fekk inn kjem vi til å høyra mykje frå. Særleg gler eg meg over at Knut Arild Hareide kom inn. Den mannen kjem heile landet til å måtta merka seg. Han er ein drivande dyktig politikar, og med vervet som leiar for transportkommiteen kjem han til prega både politikk og mediemangfoldet "fra den innerste krok til det ytterste skjær". Eg gler meg til å fylgja denne hordalendingen som har gjort østlending av seg, og eg er stolt over å vera i same parti som denne karen som i sin tidlegare ungdom vart kalla "bittelilletun". Det er ingen dårleg attest å få. Lukke til Knut Arild!

"Ukeslutt"

2009-11-14T18:22:00.000+01:00

Det er ei god skaparordning at det blir helg. Ser stadig på facebook at folk skriv - "snart helg - endeleg helg - gler meg til helga" osv. Vi treng helg!
Men det er jammen godt med kvardagar også, i alle høve når vi får ha meiningsfylte kvardagar.

Denne veka har eg hatt meiningsfylte kvardagar. Eg starta veka som "lobbyist" på Stortinget, og det synes eg er moro. Håpar vi får "napp". Medan eg var i Oslo deltok eg også på KrF sin ordførarkonferanse, og det slår meg stadig at KrF har fantastisk mange dyktige politikarar.

Heime i Masfjorden har vi hatt budsjettmøte i formannskapet. Vi er heldige i høve til mange andre kommunar, vi slepp unna vanskelege prioriteringar men vi treng å setja bremsene på dersom vi ikkje skal koma skeivt ut.
Elles har kvardagen som fungerande ordførar ført meg inn i mange saker, og i dialog med mange menneske. Dette opplever eg meiningsfylt og gjevande, og eg håpar at eg kan gjera ein god jobb i Håkon sitt fråvær.
Misjonsvervet mitt gav meg litt "hakeslepp" i går då eg las DagenMagazinet. Utruleg at det går an å misforstå så gedigent som det journalisetn gjorde. "Aano(gene.sekr) overkøyrd av NMS-styret" sto det, og oppslaget fekk nesten ei heil side. Viss det hadde vore slik var det kanskje grunn til å skriva, men når saka aldri har vore på Landsstyret sitt bord vart det merkeleg. Merkeleg også at det går an å slå opp ei slik sak utan så mykje som å ta kontakt med styret, f. eks. styreleiaren. Godt at det vart retta opp i dag.
Og no er det lørdagskvelden - neste jobb er å finna på noko lørdagsgodt til Knut og meg før eg m.a. tar meg ein tur til Aidensfield...

Pust ut

2009-10-23T21:37:00.000+02:00

Fredagskveld

Heime
Knut og

TV viss eg vil
PC på magen - av og til

Litt knask på bordet

Heilt KONGE

Lenge til mandag, trur eg

Vil eg tru

Ei annleis veke

2009-10-22T18:00:00.000+02:00

Eg lever eit spanande liv - men denne siste veka har gjeve uvanleg mykje spenning, både på godt og mindre godt.

Sist torsdag drog eg til Stavanger for å starta landsstyremøte og strategikonferanse i NMS frå fredag morgon. Det var tøffe dagar. Alvoret i misjonen sin økonomiske situasjon kom sterkt inn over oss alle. Noko må skje, eg veit vi finn veg, men vegen er ikkje utan tornar. Eg ber om at vi saman finn vegen, og at mange fleire som ser at misjonsarbeid er ein viktig del av vårt kristne oppdrag, finn måtar å støtta oss på. Stor takk til alle som er med!!!

Midt under innspurten på landsstyret sitt møte kom gladmeldinga om at vesle Mathea var fødd på Stavanger sjukehus! Det var stort - ingen ting i verda er større enn eit bitte lite nyfødt barn!! Mathea betyr gåve frå Gud, og eg jublar inni meg: Takk gode Gud! Alt går bra med familien der sør. At det var eit lite misjonærbarnebarn vart litt spesielt i den ramma eg var den kvelden. Eg fekk takka Gud saman med mange andre når Rolf stemte i "Nå takker alle Gud med hjerte, munn og hender..." - og når møtet var over fekk eg halda henne i armane mine.

Når eg så kom heimatt venta det endå ei ny utfordring. Frå 20.okt har eg permisjon frå fylkessekretærstillinga og har gått inn i rolla som fugerande ordførar i Masfjorden , i ordførar Håkon Matre sitt sjukefråver. Dette er ei stor oppgåve som eg går inn i med stor respekt. Eg er glad for at Håkon får den hjelpa han treng for å koma frisk tilbake, og eg skal saman med dei andre i formannskap, kommunestyre og administrasjon gjera mitt beste for denne kommunen som eg er så glad i, og så sterkt knytta til.

I skrivande stund set eg og ser utover ein fantastisk fargerik hausthimmel, og eg seier på nytt - ingen plass er himmelen så vakker som på Sandnes. Det gjev ro i tanke og sinn å sjå på dette synet.

Potetankar

2009-10-06T20:32:00.000+02:00

Eg set i hytto på heimegarden i kvedl og kjem i tanka om at da e godt me ikkje har ein stor potåker ne på Ekerna i år. Visst me hadde hatt da, då hadde da vorte seigt å fått potna opp dedne hausten. Da e då heise kor da rigna! Da e mesta so eg ikkje kan håtta at da har våre so vått før - men da har da nok heilt sikkert våre.
Eg huska ein haust me hadde store potåkra på Ekerna, men vere slepte verken hest, folk edle greip utpå - da va kje rå å få opp ei pota. So ein dag skirna da opp litt, å eg huska at då kobm da folk å hjelpte oss. Eg huska dei på Høyen kobm, ho Ranveig og Kamilla og bodnæ, og han Magnus Våtnå kobm. Han va onkelen has far, han va ein trivlæ gamal mann med snuslippa - (da va bere dei gamle so hadde snuslippa før, men dei brukte onnelippo dei, da gjer ikkje moderne snusarar har eg registrert. Ja, ja da e no lika ekkelt om da e onne- elde øvelippo som har dadne ekle snusn. )Men da va ikkje snus eg skudle skriva om, da va pote og regn og haust.
Da va kje hjelp i å ha poteferie (haustferie heitte da no, og eg har da) viss da ikkje va potever hedler. Men vart vere bra, so fekk me fri skulen på kort varsel. Me trong ikkje skuleplan - da va ingjen so fekk problem med ongane om dei plutselæ fekk fri. Da va folk adle plassa og da va bere å gje dei ei bøtta i hånnæ og sleppa dei utpå åkeren.
Og potna kobm opp, da va onga og vaksne, hest å poteblog på åkern, og so han Magnus so spretta frampå. Ut øve åkern so da mjløsekkje med grøne VK merkje på (edle va dei raue? trur bokstavane var grøne). Jutesekkje va da og, men dei sto ikkje so godt. Da va sekkje te småpotna (sleke so dei et på hotell i dag, men so gjekk til grisen før) og da va sekkje te storpotna. Egentleg va da kjekt å ta pote, da vistes ette arbeide, og pote va da vitigaste me dyrka te oss sjøl heima på garen.

- Å so kjem eg på at viss da va fint ver om hausten og dei to pote bort hjå Mongstå, då haure me at dei kasta potna i bøtto, vist dei hadde sinkbøtta då. Da syns eg va løye for da va jo så longt bort te dei, te og me ein fjor i mydlo oss. Han far sa at da va so lytt om hausten - og da forklarte alt, han far visste so mykkje...

Men no set eg her å mimra øve ei forsvunne tid og høyre kor regne tromma på hyttetakje - godt eg ikkje har ein stor potåker so ikkje e plokka i detta vere - og i dag har eg ete Wraps på eit shoppingsenter i Åsane. Men eg lengta litt tebakars - da va ei go tid før ei litæ jenta.

Her er eg

2009-10-04T20:09:00.000+02:00

Eg har forstått at nokre av mine blogglesarar etterlyser meg, og ikkje minst at eg kjem med ein valkommentar. Og eg kan vera ærleg, valet gav ikkje inspirasjon til ein kjapp og sprudlande kommentar..

For å sei det beint ut - eg vart veldig skuffa på valnatta der eg sat med alle mine fantastiske medarbeidarar og vener og såg resultatet.

Eg var ikkje kjempeoptimist på førehand, det er no liksom ikkje meg det, men når ein har jobba med valkamp dag og natt i all den tid, og fått SÅ mykje positiv og god tilbakemelding, ja då vart nedturen bratt, for å sei det enkelt. Og lat det vera sagt - det var ingen trøyst at det gjekk verre med Venstre.

Men folket har talt. I frykt for å få Jens stemde dei på Siv, og i frykt for å få Siv så stemte dei på Jens.

Kvifor skulle folket stemma på eit lite KrF som ønskjer å snakka om menneskeverd, verdiar, miljø, og rettferdig fordeling når ein kan stemma mot bompengar og skatt, eller for statleg styring og meiningstvang?

Kanskje klarte vi ikkje å få fram det vi ville, eg innser det. Men prøv den som vil å styra media sin dagsorden. Vi har prøvd. Denne gongen vart det Jens og Jensen med nokre heiderlege unntak.

No er forklaringsjakta i gang. Synsarar er ute i avisene kvar dag. Vårt Land har gjort det til følgjetong i avisa si, det er synsarar og forståsegpåarar si tid no, og gallupen held fram med å dala.

Men dette kjem til å gå bra det, eg er faktisk overtydd om det! KrF er ikkje borte frå arenaen, og med det mannskapet vi har kan eg garantere at det kjem nye tider. Dersom det berre var folk som meg som ville halda liv i partiet hadde eg forstått krisestemninga, men i mine kretsar er eg ofte den med gråast hår og hjerneceller, og som er skrøpelegast til beins! Vi har mange lettbeinte, med kvikke unge hovud som saman med ein del av oss gråstenkte har rista skuffelsen av oss og står på for partiet. Vi skal kjempa for dei verdiane vi trur på - for menneskeverdet, nestekjærleiken, forvaltatansvaret og rettferdig fordeling i verda. Vi skal kjempa for familien og barnet sine rettar, for distriktet og byen, for eldre og sjuke, for fattige og rusavhengige, for miljø og klima, for næring og landbruk, for kultur og trusfridom og alt det andre....

PS - og viss nokon synes eg er lat på bloggen så er det fjesboka som har skulda.

Valtest

2009-08-29T16:06:00.000+02:00

Eg har testa ein del valguidar på nettet denne valkampen og det har vore ei artig oppleving. Eg meiner eg ein rimeleg trygg KrF-ar, har kjedelig nok aldri stemt noko anna enn KrF, men eg har hatt moro av å testa litt likevel. Det pussige har vore at eg ikkje alltid har blitt KrF-ar på desse testane og det synes eg aktisk er heilt greit.
At eg har blitt både SV-ar og Venstreveljar kan fortelja meg at testane ikkje er heilt gode (og det er dei jo ikkje), men det kan også fortelja meg at det ikkje er noko parti som er best for meg på alle plan.
Men det blir KrF i år også, eg er 100% trygg på det.

Her er mine tre viktigaste grunnar for å velja KrF:
1. Menneskeverdet - retten til liv frå første celledeling til naturleg død
2. Familien som grunncelle i samfunnet
3. Eit samfunn med plass for alle

Desse sakene er viktige for meg, og ingen andre parti gjev betre svar på desse sakene enn KrF.

Godt at det er mange som jobbar for å formidla denne politikken også i denne alkampen!

Lotteriproblem

2009-08-08T12:05:00.000+02:00

Loddsal har alltid fylgd misjonsarbeidet i Norge, kanskje var det endåtil misjonsforeiningane som var dei første som var ute med loddboka her i landet. Foreiningar og kyrkjer har seld lodd for å få pengar til misjonsarbeidet i alle år. Det er med stor undring vi ser at Lotteritilsynet vurderer å avslå søknaden frå Kristiansand frikyrkje om løyve til loddsal. Grunngjevinga er at det etter lova berre kan seljast lodd til humanitært arbeid, ikkje evangeliserande. Dette vitnar om at misjonskunnskapen er sterkt svekka der lover blir laga og forvalta. - Historielaust, seier Dagrun Eriksen, og det har ho heilt rett i.
I misjonsarbeidet går evangelisering, humanitært- og utviklingsarbeid hand i hand. Det er greit og rett at vi i høve til offentlege midlar, har klare avgrensingar og tydelege prosjekt, slik dette fungerar i misjonsorganisasjonane. Når det gjeld kva vi som foreiningar eller kyrkjelydar samlar inn gjennom f eks loddsal, er det ganske urovekkjande dersom Lotteritilsynet skal setja grenser for kva dei innsamla midlane skal nyttast til. Det er bra med eit tilsyn som ser til at lotteri går rett for seg, men det det må ikkje gløymast at det er frivilleg å kjøpa lodd, og alle som sel lodd for misjonen skal ha respekt for dei som seier nei takk fordi dei er imot evangelieformidling.

Å driva misjon er faktisk eit heilt legetimt arbeid. Det har sitt oppdrag frå Jesus og det er drivkrafta vår, men det er også nedfelt i Menneskerettane! Vi må ikkje gløyma det, det er slett ikkje ulovleg verksemd!

Vi må bli spart for "misjonsfobi" i landet vårt. Vi som driv aktivt misjonsarbeid utfører arbeidet med stor respekt for andre menneske si tru og overtyding, men vi har eit oppdrag og vi må sleppa bli sett på som "tvilsame" når vi gjer noko vi trur er rett, og som vi har full rett til.

Mitt tips er at Lotteritilsynet ser dette raskt, og at Kristiansand frikyrkje kan starta eit godkjent lotteri! Noko anna vil gjera Norge til eit trang samfunn.

Veldig klar !

2009-07-31T20:50:00.000+02:00

Eg er veldig klar for valkamp! Det var strålande å koma på jobb att i dag. Saman med ein flott gjeng i Hordaland KrF skal vi gjera vårt beste for å få fram KrF sin gode politikk.

Kanskje vil somme synast eg er litt naiv, at eg ikkje heilt har vurderingsevne når eg gler meg til å ta fatt - eg som tilhøyrer eit 6-7%-parti! Går det an å gle seg når meiningsmålingane ikkje gjev oss større oppsluttnad?

Yes, det gjer det!

Eg gler meg fordi eg har tru på KrF sitt verdigrunnlag og KrF sine svar på dei mange utfordringane som vi har i lokalt, nasjonalt og internasjonalt. Eg let meg inspirera av ein politik som har menneskeverd, forvaltaransvar og nestekjærleik som hovedpilarar, dette gjev meg retning for mitt engasjement.

KrF er ikkje eit stort parti, vi veit det, men vi veit også at vi har eit stort potensiale, vi merkar det så å seie kvar dag.

Laila Dåvøy og Filip Rygg er kandidatane vi i Hordaland KrF skal kjempa for, du kan gle deg til å møta dei i og alle oss andre frå Hordaland KrF i valkampen!

På biletet ser du i tillegg tilLaila og Filip 3.kandidat Aslaug Hellesøy frå Kvinnherad og 4. kandidat Arne Opsahl-Engen frå Kvam.

Jonsok

2009-06-23T19:51:00.000+02:00

Eg set her og filisoferar og nyt kvelden- strålande sol skin inn på verandaen. Hagen er nyfrisert av ein flittig, men bortreist mann, og det er nydeleg jonsokstemning mellom dei høge bøketrea. De skulle sett det - de skulle vore her! Men det er merkeleg stille her - ingen ungar som vil grilla og tenna bål - ingen som vil til sjøen og bada og ingen som vil vera lenge oppe og ute. Det er berre eg, humlene og svalene som er her.

Har eg det trist og einsamt? Nei, ikkje trist og heller ikkje så veldig einsam. Eg har det faktisk godt her eg set og filisoferar.

Den lengste dagen i året - det går mot mørkare tider kan vi tenkja, viss vi vil. Eg vil ikkje det, det skulle berre mangla på slik ein lys og fin kveld, eg vil leva i sola i kveld og i heile sommar - då vert det berre kjekt å tenna lysa til hausten.

Så kom eg litt i tankar om han som dagen er oppkalla etter - Johannes døyparen - han som sa: "Sjå der!!" Han peika på det store og sanne Lyset. Det vil eg filosofera litt på på denne flotte jonsokkvelden! Det kan bli ein aldri så liten brann, endåtil i meg av slike tankar.

PS! og så må eg pakka - i morgon skal eg til Oslo til Thorbjørn og Trude! Gler meg.

Sommarscene

2009-06-21T21:01:00.000+02:00

Eg skulle på opning av sommarscena på Sandnes i dag - eg var der forresten litt, eller var eg det? Jau, eg var der litt men berre litt, og så var eg der ikkje lenger...... Men det er ikkje hovedbodskapen i dette vesle blogginnlegget - hovedpoenget er at det skjer mykje på Sandnes i sommar, eldsjeler og kommune får det til også i år. Sjå sjølv

Frå grått til grønt

2009-06-20T15:36:00.000+02:00

Aksjon "Grøn næringspark" på Matre er i full gang. På vel ei veke har Sandgropa blitt forvandla frå eit trist grått "hol" til ein velstelt og innbydande port inn til Stordalen. Næringsområdet har blitt pussa opp med jord og plantar, med buldrestein og Norges nest største sykkelbane, og pileskogen til Lise rammar området inn på ein stilig måte. Dette er verkeleg ei ansiktsløfting for Matre som både dugnadsfolk, næringsliv og kommune kan vera stolte over. På torsdag var kommunestyret på synfaring der og eg vart imponert. Det gledde meg spesielt å sjå kor flott ungdomsskuleelevane vart inkluder i arbeidet. Slikt skaper eigarskap og slikt knytter ungdomen til heimbygda. Frode Langhelle er leiar for prosjektarbeidet og dette er strålande Frode!
Gå inn på Arne Berg sine foto og sjå kva som skjer!

Kyrkjedemokrati

2009-06-19T21:28:00.000+02:00

Kyrkjedemokratiet er lite verd. I dag igjen utnemner Giske ein annan biskop enn den kyrkjedemokratiet har bedt om å få. Det opplevest frustrerande. Det store engasjementet og grundige arbeidet som har blitt nedlagt av sokneråd, bispedømeråd, biskopar og kyrkjeråd vert sett til side av statsråden. Det er vanskeleg å akseptera, men slett ikkje overraskande. Nok ein gong overstyrer Giske og homofilisaka er grunnen, noko anna svar er ikkje forståeleg.
Både Aano og Pettersen har solid leiarerfaring, god teologisk kompetanse og internasjonal erfaring frå misjonsteneste. Begge er dyktige forkynnarar og gode leiarar. Skilnaden er at kyrkja ønskte Kjetil Aano som biskop i Stavanger, og då burde det blitt slik. Eg vil tru at dei mange i kyrkja som har vore med i prosessen er folk med både dømmekraft og innsikt i kva som tener kyrkja i Stavanger best. Eg seier ikkje at Erling Pettersen ikkje har fått eit kyrkjeleg votum, men det var ikkje han kyrkja peika ut denne gongen. Det er det som er saka og det er uforståeleg at ikkje Giske skjønar det.
Personleg er eg slett ikkje lei for at NMS framleis får ha Kjetil Aano som generalsekretær, han gjer ein svært god jobb og det er ei glede å samarbeida med han. Slik sett kunne eg la vera å engasjera meg fordi eg får ei utfordring mindre når vi slepp å finna ny generalsekretær. Likevel, han skulle blitt biskop!
Men makta har tala og eg ønskjer Erling lukke til som biskop, og eg ser fram til vidare godt samarbeid med deg Kjetil i NMS!

Folkehøgskulen treng ny regjering

2009-06-17T17:11:00.000+02:00

For oss som har jobba for å få folkehøgsskule til Sandnes er det nedslåande å registrera at regjeringa så til dei grader nedprioritera dette skuleslaget. I år etter år har det blitt søkt utan at det har gitt resultat.
Lisbeth Rugtvedt, statssekretær i Kunnskapsdepartementet, grunngjev avslaga med at andre tiltak er viktigare å støtte enn folkehøgskuleutbygging, ho nemner m.a. barnehageutbygging.
Dette er korttenkt tale. Folkehøgsskulen er eit viktig tilbod for utvikling av unge menneske, og det er ille at regjeringa nedprioriterar dette skuleslaget.
For oss i Masfjorden betyr dette at vi må leggja bort draumen om folkehøgskule på Sandnes så lenge vi har ei raudgrøn regjering. Vi har eit godkjent prosjekt på bordet, vi har folk som vil satsa og vi har lokalitetar som skrik etter aktivitet.
Vi treng ei ny regjering, ei regjering som ikkje berre tenkjer at det er det offentlege som skal ha kontroll over både barndom og ungdom, men som ser at alternativ til det offentlege tilbodet også har ein verdi.

"Forlokkande stunder"

2009-06-09T19:39:00.000+02:00

"Det var store forlokkande stunder når ein stakkar på krambua kom og fekk oppleva under på under i ei verd som visst aldri vart tom"
Dette er Jakob Sande sine ord lagt i vesleguten sinn munn, vesleguten som hadde så inderleg lyst på ein "oppsala trehest på hjul" men som opplevde at kronene ikkje strakk til, og som kjende den botnlause sorga då "sjølvaste prestegardsfrua" kom "siglande "inn på krambua og for med hesten rett framfor augo hans.
Eg opplevde ei stor stund i Jakob si bestefarsstove på søndag. Eg fekk sitja i over to timar å lytta til dikt, songar og historiar frå "ei verd som visst aldri vart tom" frå denne folkelege diktaren sin produksjon. Han som kjempa småkårsfolka sin kamp, han som med stor ordkunst, harmdirrande ironi, og vare mjuke setningar skildra livet til det folket eg kjenner meg så i slekt med. Eg sat med klump i halsen, tårer i auga og smil om munnen. På meisterleg måte klarar Sande å henta fram alt dette på same tid.
Eg ville gjerne vera ein talsperson for dei som lir urett, men eg kjenner at eg ikkje blir ein truverdig talsperson - eg er bokstavleg talt "prestegardsfrua" som kjem "siglande". Eg er ein representant for makta... Det er ikkje enkelt å vera truverdig, det var det kanskje ikkje for Jakob Sande heller alltid, som om det skulle vera noko trøyst.
Takk til mine gode veninner som gav med denne stunda. Flott å oppleva det saman med dykk, eg takkar dykk så heilhjarta for ei vellukka 60-årsgåva!
Dette var stort for meg - det var som om "Gud held fest i Fjaler" for MEG denne søndagen.
- Og - gjev eg lærer.....

Frå spøk til alvor

2009-05-23T21:02:00.000+02:00

Med bakgrunn i FrP sitt landsmøte skreiv eg ein litt uhøgtidleg kommentar i føremiddag - i kveld blir det alvor.
Eg er svært skuffa og forundra over vedtaket FrP har gjort i dag om å tillata aktiv dødshjelp! Dette hadde eg ikkje venta, og det er eit tidsskilje med uante konsekvensar vi er vitne til. Ingen andre parti i Norge har gått så langt, og eg registrerer at det ikkje berre er KrF og Laila Dåvøy som beklagar det som har skjedd. Det er godt!
Ingen ønskjer liding, ingen ønskjer smerte, ingen ønskjer å bli hjelpelaus, men kven har rett til å avslutta livet? Vi treng ikkje aktiv dødshjelp, vi treng aktiv livshjelp! Vi treng kunnskap om lindring, vi treng støtte og omsorg og her kan det gjerast meir, ingen tvil om det.
Nei dette var trist og alvorleg, og eg registrerar at FrP har fjerna seg milevis frå KrF.
Takk til Bjørgvinbiskopen som tydeleg seier frå!

StrileSkruen

2009-05-23T10:40:00.000+02:00

50 milliardar i statteletta ! Da va då volsomt! Detta vert nåke å bryna seg på i valkampen i Knarvikjæ, Gjermund! Ikkje lommerusk du har i bokselommo di dar borte på landsmøte på Gardermoen.Som den forsiktige stril eg e spør bere slek i all stillhet (so ikkje for monge høyre da) e da datta me be deg om her ute på Strilalanne?

Eg vil ha bru øve Masfjorn eg, eg vil ha vei med gul stripa te Andås og eg håpte Staten skudle hjelpa oss, men visst veljarane dine ska få pengane i lommo i staden føre, so vert eg litt redd for datta ønskje.

Eg vil ha nyslegne bøa på heila Strilalanne, eg vil ha saue å lam i liane slek at seljo vert hadle nere og adle kan få sjå kor fint da e her - å eg vil ikkje at adle ska bu i Knarvikjæ. Da kosta penga slekt og.

Eg vil betala skatt slek at bådnæ ska få fleire lerara på skulen, eg vil betala skatt slek at dei so slit å streva me å få endane i hopa ska få meira penga. Eg vil at dei gamle ska få gått stedl å kjedna seg trygge, og da e då ikkje gratis. Eg treng ikkje skatteletta eg- eg har da so bra, og eg hadde so ner sagt at eg betala gjedna litt meira skatt slek at dei so treng da ska få meira.

Eg vil ha eit godt velferdssamfunn, og eg vil at da ska bu folk i adle bygdane her ute, darfør lika eg ikkje datta dar.

Nei, visst da e datta so ska låkka strilane te å stemma FrP, då har strilane forandra seg . Men da kan henna dei har gjort, da e gjedna ikkje so monge att på strilalanne so verken forstår ka eg skriv edle meina.

PS Eit skatteønsje har eg likavel - få vekk momsen på skulemusikkjen, ongdomsarbeie og adle dei frivillege organisasjonane - da tålest, og gjer seg vel te ein milliard edle to.

Å hausta som ein sår

2009-05-21T16:09:00.000+02:00

Eg har jo visst det alltid, eg har ei tøff veslesøster. Eg har i grunnen alltid hatt respekt for denne søstra mi, ho har meiningars mot sjølv om ho kanskje har "dabba av" litt med åra :-)

I Romsdals budstikke slår ho likevel denne helga alarm mot sjølvaste kultureliten, representert ved forfattaren Erlend Loe. Flott Åshild, og resten av Batnfjorden skule! Flott at nokon vågar å stilla spørsmål.

Å sprengja grensene er viktig. Det er viktig alltid å koma vidare, testa ut, vinna ny kunnskap og erfaring. Heile livet er dette viktig. Likevel, er det klokt å sprengja alle grenser, og er det grenser for kor tid det er klokt at grensene blir sprengde?

Eg trur det, men eg innser at det er vanskeleg å kontrollera dette i dag. Av og til seier eg stakkars barn og unge- dei blir eit offer for vaksne sine uforløyste kjensler og deira behov for å vera grensesprengjande og å tena pengar. På TV, på nettet og i litteraturen driv vi vaksne born og unge inn i det grenselause.

Eg har ikkje lese bøkene desse lærarane uttaler seg om, difor seier eg ingen ting om dei, men eg har erfart litt av det grenselause samfunnet vi lever i og eg likar ikkje alt eg ser.

"Sår du blomster vil blomstrene vokse, sår du ugress vil ugresset gro,

du skal høste som du sår, du skal høste som du sår, så ut det gode du får." syng Rune Larsen.

Vi veit at skal frøa og spirane veksa seg til det vi ønskjer, må ugraset vekk. Det rare er at ugraset veks så mykje lettare enn gulrotfrøet. Det er så paradoksalt, men kampen mot ugraset må vi ta. Eg trur lærarane på Nordmøre har gjort noko klokt!

Rykk og napp

2009-05-21T15:48:00.000+02:00

Det går i rykk og napp med denne blogginga mi. Eg veit kvifor. Det er ikkje fordi eg ikkje er engasjert lenger eller ikkje har noko på hjarta - snarare tvert i mot. Eg trur faktisk at det er fordi engasjementet og farten for tida er litt for stor og dermed finn eg ikkje roen til å kosa meg med den trivelege hobbyen som blogging er.
No veit de grunnen og eg lovar at neste innlegg kjem umiddelbart.

PS ! Det må bety at eg har både ro og inspirasjon i dag - eg kjenner at eg likar det!

Tidsreise

2009-05-03T10:08:00.000+02:00

Eg set på KrF sitt landsmøte og kikkar på nettet, og eg les m.a. om 10-klassingane i Masfjorden sitt store dramaprosjekt som er innøvd og framført under kyndig leiing av lærarar og Ruth Mjanger.

Eg har behov for å kommentera tre ting:

Det er viktig med fellestiltak mellom skulane våre

Det er ein uvurderleg kunnskap elevane får gjennom slike prosjekt

Det var veldig trist for bloggaren ikkje å få sjå framsyninga.

Les meir i Strilen

Stort lite parti

2009-05-01T09:22:00.000+02:00

Eg set på landsmøte for partiet mitt - vesle, store KrF.
Eg er imponert over det eg er med på - nett no set eg og høyrer på Knut Arild Hareide, og i løpet av dagen skal eg høyra på mange andre dyktige politikar.
Vi er eit lite parti i % - vi er eit stort parti i engasjement, dyktighet og på politikk.
Følg med på landsmøtet her.

1000 x 1000 = 1 000 000

2009-04-25T11:30:00.000+02:00

Denne veka har eg vore med å ta grep i NMS som eg gjerne skulle vore forutan. Rekneskapstala viser store raude tal og eit kvart ansvarleg styre må ta konsekvensen av det. I dag er mediene fokusert på dette.

I slike situasjonar er det viktig å ha to tankar i hovude samstundes - kva grep må vi ta for å redusera utgifter og kva grep tek vi for å auka inntekter.

Tusenkronersrulling er eit spontant tiltak sett i gang av AU på torsdag. Klart det er mulig å få mange til å ta eit tusenkronerstak for ei god sak! Eg tru faktisk mange vil vera glade for å få eit slikt tilbud. Det er svært mange som synes misjonsarbeid er bra og som gjerne vil vera med, det er berre det at det ikkje blir tid til forening, basar og andre tradisjonelle aktivitetar, og så gløymer vi å få sendt den giroen vi eigentleg hadde tenkt å bruka. Her kjem eit lettvindt tilbod til deg - klikk deg inn på NMS og du blir "losa" vidare.

Er du på facebook kan du bli med i gruppa vår.

12 x 1000

2009-04-22T21:36:00.000+02:00

12 born har hatt misjonsbasar på Sandnes - ca 12 000 kr fekk dei inn - det blir 1000 kr på barn og det er kjempebra! Takk til alle som deltok, både små og store! Pengane går til kyrkjelydsarbeidet i Mukdahan.

Pinglete og defensivt

2009-04-19T15:14:00.000+02:00

Avisa Strilen sin leiar i går brukar sterke ord om Masfjorden kommunestyre sitt vedtak om ikkje å gå inn for deltaking i bygging av fleirbrukshall og basseng i Sløvåg i Gulen. Pinglete og defensivt er karakteristikken vi får. Slike ord er useriøse.
Det er alltid vanskeleg å gå mot gode initiativ, slik opplevdes det denne gongen også. Næringslivet har lagt mykje pengar i dette prosjektet, og vi kan kjenna oss som utakknemelege når vi ikkje tek i mot tilbodet, men pinglete og defensive er vi ikkje, vi er realistiske!

Vi er ein liten kommune med ca 1650 innbyggjarar. Vi har eit basseng bygd med støtte frå næringsliv, kommune og ein enorm dugnadsinnsats. Dette bassenget klarar vi å halda oppe delar av året, og frivillege stiller som badevakter.

Vi har, slik vi ser det, ikkje driftsgrunnlag for for to basseng om gåva frå næringslivet er aldri så raus.

Det er ikkje lett å sei nei til planane i Sløvåg. Vi har stor respekt for næringslivet der ute og arbeidet som er lagt ned i dette prosjektet, men som kommune meiner vi i KrF at Masfjorden ikkje kan vera med å ta investerings- og driftsansvar for eit slikt prosjekt.

Første filmen

2009-04-14T19:41:00.000+02:00

I dag er den første KrF-videoen lagt ut på Hordaland KrF. I går vart den presentert på ba.no.

Kanskje er eg litt barnsleg, men eg synes faktisk dette er litt stas, og når eg veit at det stadig vil koma fleire og endå betre saker frå oss (mine gode medarbeidarar Sondre og Vegard) ut over vår, sommar og haust, ja då tilstår eg at eg eigentleg ein ganske så nøgd fylkessekretær første arbeidsdagen etter påske!

Pasjon

2009-04-09T09:47:00.000+02:00

Påskesamlar er viktig for meg - dei fører meg sterkt inn i påskebodskapen gjennom ord og musikk. Inn i denne bodskapen ønskjer eg meg også denne påska. Eg er takksam til salmediktarar som hjelper meg inn i liding, soning og siger.

Jakop Sande, min folkelege favoritt, hjelper meg også denne påska inn i det dramatiske - les eller syng:

Du som låg i natti seine, sorgtyngd,

vanvyrd og åleine
skjelvande på såre kne,

du som skåli trufast tømde

medan alle dine rømde

stridsmann frå Getsemane!

Du som spotta vart og nagla,
kront med klungerkrans om panna,
medan augo brann i sorg,

du som sto i namnlaus pine
skild frå dei di kalla dine

einsam i Pilati borg!

Du som hekk til krossen nagla,

medan blodut sveitte hagla
frå di panne då du sa:
"Fader, kvifor gjekk du frå meg!
Å, lat nådens blodstraum nå meg

offerlam frå Golgata!

Lær mi sjel kva du laut lida,

syn meg såret ditt i sida,

styrk og nør mi veike tru.

Syn meg dine merkte hender,
så eg frelst mitt auga vender
opp til deg på krossen du.

(Norsk salmebok 130)

"Miljøaktivist"

2009-04-08T16:04:00.000+02:00

Det er tankevekkande det Malena Matre på 96 år formidlar gjennom avisa Nordhordland i dag.

- Ho skulle gjerne gitt regjeringssjefane i verda eit sanningsord om miljøtrusselen. Malena brukar sine poetiske evner og skriv om miljøet.
- Det hastar med å ta til fornuft, fastslår poeten frå Masfjorden. Ho er nesten som ein miljøaktivist å rekna. Engasjementet for jorda vår kjem til uttrykk i fleire av dikta hennar.
- Ta miljøtrusselen på alvor, er den klare meldinga frå Malena.

Laila på VG- blogg

2009-04-06T20:51:00.000+02:00

Vår dyktige stortingsrepresentant Laila Dåvøy er på VG-blogg. Her skriv ho korte innlegg og kommentarar om politiske tema.

Politikk er hardt arbeid og grundige utgreiingar, men politikk kan også formulerast kjapt og enkelt slik bloggstilen legg opp til.

Filip Rygg 2. kandidat til stortingsvalet for Hordaland KrF , og Sondre Olsen, vår kreative valkampmedarbeider sine bloggar, blir i BA i dag rangert blandt dei ti beste bloggane i Hordaland.

Og sjølv om fylkessekretæren ferierar, synes ho dette er stilig og flott!

Oppsummering

2009-04-03T13:57:00.000+02:00

I dag har livet roa seg, sola har titta fram, og huset mitt har faktisk opplevd å ha ei "husmor". Ikkje det at det er ferdig for påskeinnrykk, men eg har starta med å opna dører som har vore lukka sidan jul, og det kjennes godt. Vaskemaskina surrar og går og eg skal laga middag sjølv. Godt å vera heime, godt å kjenna at det er vår og at det snart blir liv i huset vårt att.

Denne veka har hatt mange fokus. Landsstyremøte i NMS med krevjande saker. Misjonærbarnfokus som rører djupt hjå alle som er berørt. Det har vore jobb med møter og kontorarbeid og det har vore kommunepolitikk med formannskap og styringsgruppe.

Det er mykje som er vanskeleg og krevjande, slik siste veka har vore. Det er også mykje som er godt og rikt - eg har forventning til at veka som ligg framfor skal gje påfyll av dette gode. Det er alt på gang! Eg har forventning til rolege vårdagar saman med mine, og eg har forventning til å oppleva påskebodskapen på nytt - det er det mørke og det lyse som møtes der også- og eg veit- det lyse vinn!

Eg ønskjer alle mine "medkjemparar" gode vår-og påskedagar!

Yes !

2009-03-20T19:23:00.001+01:00

Tre gode grunnar for at dagen i går vart god:

1. Vi opna NMS gjenbruk i Knarvik - veldig bra! Mykje folk, flott butikk og god stemning. Kreativ misjonsengasjement kallar eg det.

2. Eg opplevde å vera til nytte for innbyggjarar i Masfjorden gjennom møte i formannskapet! Det er ikkje alltid folk gjev uttrykk for takk - det gjorde godt å få det i går!

3. Sola skein på Sandnes, eg var der og fekk sjå det :-)

Sofasesong

2009-03-15T11:39:00.000+01:00

Eg les i avisa, og erfarte frå min sofakrok i gårkveld, at sofasesongen har starta - dvs no skal det dreia det seg om fotball- frå faste til advendt...

På sjølvaste lørdagskvelden, midt i beste sendetid vart vi sendt i godstolen, eller i sofakroken, for å sjå på at vaksne mannfolk spring etter ein ball. Fram og tilbake, på vinterslitne baner som ikkje får venta på våren sine krefter, skal dei springa etter denne runde kula av lær . Prestisje, pengar, presse og popularitet håpar spelarar og klubbar på. Eigentleg synes eg fotballen er bra, særleg barne og ungdomsfotballen i lokalmiljøa er bra, (pluss Ole Gunnar S). På fylkesårsmøtet vårt i helga var det ein politikarar som omtala alle trenarar og leiarar for fotballaga som det nye "husmorlaget" fordi dei gjer ein formidabel frivilleg innsats for born og unge. Ikkje eit vondt ord om denne innsatsen skal koma over min munn, eg tenkjer med glede tilbake på mine mange trivelege, kalde, våte timar som heiagjeng på sidelinja når mine håpefulle med "proffdraumar" sprang i sine drakter etter ballen, og eg takkar trenarar og leiarar!

Eg håpar verkeleg at det vart glede i dei tusen heimar som benka seg i sofaen med pizzaen sin, at Lillestrøm og Stabekkspelarar sprang etter ballen på sjølvaste laurdagskvelden. For meg vart det heller ein litt søvndyssande laurdagskveld, for medan eg venta på mine vener frå Aidensfield, så sovna eg......

Kanskje hadde eg godt av det. God fotballsesong - (eg heiar på Sogndal, så er det sagt! :-)

Skatt for skulemusikken

2009-02-21T17:35:00.000+01:00

Skulemusikken betalar 25% moms på notar og instrument - den kommunale musikkskulen slepp. Kirkens bymisjon betalar 25% moms på kaffimaskina si, McDonals slepp. Er dette fornuftig og rettferdig?

Knut Arild Hareide skriv om dette på sin blogg

Er du engasjert i frivilleg arbeid så klikk deg inn og les eit fornuftig innlegg.