torsdag 16. februar 2017

Selfie

Eg drøymer - oftare enn før.
I natt var det selfie med statsminister Erna som var prosjektet.

Usikker på kvar vi var då vi møttes,
kanskje på ein tribune ein stad.
Men ho var ikkje gira på selfie med meg.
Ho var trøytt skjøna eg - og ja, eg skjøna det!

- Ja, vel da, sa ho til slutt, litt mutt. Strauk handa gjennom håret 
og spanderte eit smil -  saman med meg!
Eg takka - Og vakna. 
Men biletet har ingen sett.

Skjønar godt ho vert trøytt.
Ikkje minst av alle desse mediene som skal ha sitt.
Aldri fred!
Ikkje berre journalistar og proffe kamerafolk.
Vi er jo mediefolk alle no.
Til og med statsministeren
står der med mobilen og knipsar.
Erna og Kari - stor og liten!

Førstemann på Facebook, Instagram og Twitter!!
Det er det som er tingen!

Å gøyma augneblikka bak netthinna er kanskje avleggs!
Vi er då moderne!
Knips det!
Del det!
Send det!
Alltid på vakt!

Berre stress og kamp med mobil?
Nei, på ingen måte!
Vi kosar oss med den
og har glede og nytte av den,
sjølv om minnekortet fort blir fullt
og det meste er mislukka knipsing.

Stundom er det godt,
og ofte er det sunt 
å lukka augene.
Sjå det du såg og opplevde - der inne - åleine.
Tenkja på det, smila eller gråta av det - der inne -åleine.

Eg har ikkje selfie av statsministeren og meg
på mobilen. 
Men eg ser den når eg let at augene.
Då ser eg den litt slitne Erna som sa "Ja vel da."

Og difor tenkjer eg mykje på henne i dag. På denne, på mange måtar 
flotte Erna, som har fått så stor ei oppgåve mellom oss. 

Og eg tenkjer på henne med respekt!

torsdag 2. februar 2017

At han kunne!

Jesus var modig som gav ansvar til Peter for si kyrkje på jorda. (Matteus 16.18)
Det måtte vel bli problem av det?
Alltid bli ufullkome?

Kanskje litt respektlaus å sei det slik,
men eg tenkjer likevel; At han kunne!
Gjennom kamp og arbeid, gjennom bøn og debatt,
og gjennom studier av Skrifta
har menneske prøvd å finna, og å kjenna Guds tanke og vilje
og vist vilje til å fylgja den.
Ofte har kyrkja feila, og ettertida kan kritisera og sjå ting annleis.
Eg les for tida om Martin Luther!
Det har vore ymse!

Gjennom tiår har kyrkja mi hatt ein kamp som har vore ført i smerte.
Mykje smerte.
Eg har vore nær den kampen,
har møtt tårene og kjent smerta.
Saka vart ført til endes i januar 2017.
Mange gler seg og feirar.
Andre sørgjer og blir rådville.
Dei som bar smerta, har blitt glade,
og smerta har flytta over til oss som hadde eit anna syn.

Vi kan ikkje sidestilla smerte i denne saka.
Å vega smerte er ikkje mogeleg.
Men at mange av oss frå den delen av kyrkja som forstår Bibelen annleis enn
fleirtalet kjenner ei djup smerte, det veit eg og det kjenner eg.
Vår smerte er ikkje at nokon har blitt glade.
Vår smerte er at fleirtalet definerer ekteskapet på ein måte vi ikkje finn grunnlag for i Bibelen.
Det er det som er smerta mi, og mange med meg.
Eg skulle på mange måtar ønskja eg kunne sjå det annleis. Eg kan ikkje det!

Kva gjer eg så? Melder eg meg ut av kyrkja? Svaret er for meg er eit NEI!
Denne kyrkja er mi kyrkje. Her vart eg boren inn i Guds rike, og her i frå skal eg berast ut til noko som blir betre.
Eg er endå til så frimodig at eg tenkjer at kyrkja mi treng slike som meg!
Difor kjenner eg også på smerte ved at meiningsfeller melder seg ut.
Vi hadde hatt bruk for kvarandre.
Eg vil leva vidare med kyrkja mi "selv om hun her må bære forakt for sine sår, når hun i liv og lære for verden splittet står" og eg trur og meiner framleis at "Guds kirkes grunnvoll ene er Herren Jesus Krist - ved ord og vann alene hun er hans verk for visst". ( frå Salme 532)

Jesus var modig som gav ansvar for si kyrkje til Peter, og sette ufullkomne menneske til arbeid for si kyrkje på jord - og ofte må eg takka for at til og med eg får vera med i dette arbeidet!

søndag 15. januar 2017

Bilete og bøn


Kunsten er ei gåve! Biletkunsten også. Ein blir ikkje fort ferdig med gode kunstverk.
Kyrkjene våre har mange slike skattar!
I den nye kyrkja i Knarvik er det ei fantastisk vakker altertavle - laga i glass og tre. Biletet mitt rettferdiggjer ikkje kor vakkert og mangfaldig denne altertavla er, men den kan gje eit inntrykk.
Den er laga av kunstnaren Tor Lindrupsen.

I dag har eg vore på ei god gudsteneste i denne kyrkja. Under den stille forbøna, som i dag gav god tid til personleg bøn, kom altertavla meg til hjelp!
På dei ulike mosaikkbileta fann eg bilete for bøna mi!
Eg fann det ufødte barnebarnet og Meisteren med dei andre på kneet.
Eg fann den arbeidande handa til alle som står i sitt daglege virke.
Eg såg den kjempande handa til dei som kjempar på ulik vis, og på den som held på å gje tapt.
Eg såg flyktningen.
Eg såg den vakre naturen i sommarfugl og blad, og kornet og fisken som blir oss til mat!
Og i sentrum for det heile var han som bøna vart retta til - den krossfeste og oppstandne Jesus Kristus!
Andre gonger finn eg symbol som er knytta til bibelforteljingar og tekstar, og som på den måten er til inspirasjon, men i dag brukte eg altertavla for å hugsa på dei eg ville be for.
Kunstnaren har nok hatt sine tankar med dei ulike bileta, og eg tolkar neppe alt slik han har tenkt. Men slik er kunsten! Vi får lov å sjå og å bruka den!
Under altertavla står den eine av dei flotte prestane våre, Torbjørn Sæle. Det var også stor grunn til å takka for dei gode prestane våre!

lørdag 7. januar 2017

Dagen eg har

Eg øver meg i å lika vinterdagen
med is på vegen,
med vind som ular,
og lange mørke kveldar.

Sjølvsagt ser eg fram til våren,
til lys og livskrefter
som eg veit skal koma.
Men det er dagen i dag eg har.

Eg vil ikkje lengta til våren,
og øver meg på det!
"Dette er dagen som Herren har gjort."
Det er denne dagen eg har .

Våren kjem, og dreg nok ganske fort.
Haust og nye vintrar også
så lenge verda rir sin vande gang.
- Kjem det dagar, kjem det vår!

Eg har sett mine fleste vårar.
Kvifor skulle eg lengta etter våren?

søndag 1. januar 2017

Nyttårshåp

Ein dag går over i ein annan
Månen står i ny og
månen går i ne
Eit år glir over i eit nytt

Alltid

Frå æve
til æve
er berre Ein

Difor har eg feira jul
Difor går eg med håp
inn i eit nytt år!

tirsdag 13. desember 2016

Desse dagane

Desse dagane 
når skodda legg seg som florlett slør over bakkar og vatn
og dreg oss inn i eventyret!

Desse dagane 
når sola leikar gøymsle mellom skoddeflaka
og spreier sine gylne fargar 
lik ein pensel blandar fargar over lerretet!

Desse dagane då verda blir pakka inn 
og vi anar noko bak!

Desse eventyrdagane!

Fotograf: Knut Fr. Sørheim

lørdag 10. desember 2016

Glede på ein torsdagskveld!

Denne veka var vi på ei nydeleg samling i ei stove i nærområdet!
Vi var i underkant av 20 personar. 
Alle hadde blitt pensjonistar- dei yngste ferske, dei eldste rutinerte.
Halvparten av dei som var der hadde same utdanning og hadde hatt same yrke, og det var "sjefen" deira som inviterte.
Programmet var - fellesskapsglede -  god mat - og ikkje minst; åndeleg fellesskap og song!
Den halvparten som ikkje hadde same utdanning og arbeidsgjevar, hadde førebudd seg godt!
Dei hadde fått i oppgåve å føreslå ein salme, og sei nokre ord om kvifor nett den!
Det vart ei god stund! Ni flotte, enkle, mektige salmar knytta til vitnemålet om kvifor nettopp den salmen hadde verdi i livet vårt. Stunda vart prega av truserfaring og salmeglede.
For salmeglade meg kunne eg kanskje ikkje fått betre underhaldning ein mørk og våt desemberkveld midt i adventstida. 
Mitt salmeval var Arve Brunvoll sin salme "Du ord frå alle æver". Her er det mykje å "grunna på". 

Mi helgehelsing til dykk som les dette vert det siste verset - verset som utfordrar meg og som løftar fram trua på fridom eingong!

"Lat dine vitne vise
di sanning med sin munn,
og verdsens von få prise
til siste dag og stund,
når folk av alle ætter
står fritt for trona di
og takk og ære retter
mot deg til evig tid"