tirsdag 10. mars 2020

Mariastund ved Sognefjorden

Ei lita stund som Maria
ved Meistarens føter
Ei lita stund få velja den gode del
som ikkje skal takast frå henne
Ho lyttar og undrar
Ho lyttar og takkar
Ho lyttar og trur

Takk til dykk som stelte til vakker ramme rundt Mariahelga på Alværa,
og til dykk som formidla og delte så Livsnært og Gudsnært!

fredag 28. februar 2020

Ut for vindauga

kastar tida mi ut vindauga
studerar flytrafikken utanfor
dei flyg og flyg
fram og tilbake
fram og tilbake
lette på vengen
mellom dalande snøfiller
får stilla sin svolt
billege i drift
utsleppsmengda lik null
støyen minimal og
underhaldningsverdien umåleleg

søndag 23. februar 2020

Historia om ein trehest på hjul


Farmora mi, bestemor i Vågen, hadde to gutar og ei jente som fylte år i oktober.
Gutane feira først, jenta nokre nokre dagar seinare.
Gåvene gutane fekk hjå bestemor kunne gje signal om kva som kunne ventast.

Eit år på femtitalet fekk gutane kvar sin fin, kvit trehest. Dei sto på hjul, hadde fin lugg og hale, og ein vakker påmala sal.
Dei var som eit eventyr!

Jenta fekk halda dei, og ho kjenner endå kva ho kjente.
Ville ho også få ein slik?
Eller var ikkje dette jenteleike?
Ho venta med spenning på dagen.

Men ho fekk ingen hest.
Bestemor kom glad med gåve, og var nok heilt uvitande om veslejenta sitt sterke ønskje.
Ho hugsar at ho fekk ei kvit trøye.
Men det store minnet frå denne dagen var - at ho ikkje fekk hest.

I dag er ho vaksen nok til å skjøna bestemor som tenkte slik den tida tenkte
- ein hest var ikkje var presang til oktoberjenta hennar.
Etter som tida gjekk forsona ho seg med gåvefordelinga, 
og når ho var på besøk hjå oktobergutane fekk ho låna Peder sin hest.
- Og heime hadde ho ein snill, fin, og levande hest. 
Det var hennar triumf! 

Trehestane tapte sin glans. Dei vart klipte og strigla både framme og bak. Hjula vart borte i leiken, og ein dag var også det pålimte hovudet borte.
Likevel, ho lika å leika med den. Det var så godt å stryka den over ryggen.

Ein dag kom Peder og spurte - vil du ha hesten min?
Ho forsmådde ikkje den rause gåva. 
Ho fekk ein hest! 
Rett nok utan hovud, utan lugg og hale.
Men den glatte ryggen var framleis like, ja kanskje endå glattare.

I dag har ho hatt ei møtestund med den fine hesten. Ho har stroke den over den like glatte ryggen, og småprata med den før den kom på plass att på hylla si i Karihaugen!

Der skal den få stå som eit kjært minne og ei viktig livserfaring.
Ho fekk ein hest til slutt, og ho kjente glede over den sjølv om finstasen var borte.

Og kvar gong ho høyrer eller les Jakob Sande sitt dikt "På krambua", så kjenner ho sterkt på guten sin lengt og sorg - guten som ikkje fekk hesten han sparde til.
Det var ein gut med ei rik mor som fekk den.
Og til dykk som kjenner diktet, og som kjenner ho som skriv, så seier deg dette:

- At det var "prestegardsfrua" som tok gleda frå guten på "Krambua hans Mons" i Sandediktet, står der som ei plagsam sanning for prestefrua som skriv ! 
Det er mange som ikkje får "sine hestar" her i verda - ikkje ein utan hovud og hale eingong.

tirsdag 14. januar 2020

Stjerner

Det er mørkt ute
seier veslejenta
og tek bestemor fast i handa

Det er skummelt, seier ho
som har oppdaga
mørket

Så pratar vi om
mørket
og ser på det

Då oppdagar vi stjerner

onsdag 8. januar 2020

Roger

Tenkjer i dag at det hadde passa best at det var teknikarar som vart hørselshemma - om nokon trong å bli det då!
Det er jo ein stygg og egoistisk tanke.
Eg veit det, og seier orsak med ein gong🧐
Men det seier pip
og det seier dut- dut
Det lyser rødt og
det lyser gult
Det lyser blått
og det blinkar grønt
Og lite skjønar eg
her eg sit i haugen av dupidittar, leidningar og bruksanvisningar
Eg burde vore teknikar!
Men alt er til mitt beste
det trur eg jo - truande som eg er....
Og det er nok til mitt beste, eg kan jo ikkje tru noko anna!
I går fekk eg meg ein ny venn. Han heiter Roger Pen, og eg er bittelitt optimist for eg kjenner ein bra mann som heiter Roger! Ein svoger faktisk! Han får mykje til! Eg trivest i hans selskap!
No set eg mi lit til at mitt nye Rogerbekjennskap er like triveleg og kreativ som svogerRoger! Då blir det sikkert lyd! Då høyrer eg deg nok i telefonen, i bilen, på møte eller når vi går på tur!
Men teknikar - det blir eg aldri!

tirsdag 31. desember 2019

2020

2020
er eit vakkert tal
reint
enkelt
nytt

To-talet er
som ei svane på vatnet
på veg
framover
Søkjer noko 
noko å veksa på
noko å vera for

Ein null blir
ei ramme
som samlar
det vi søkjer
det vi finn
og det som berre kjem

Eg ber om
god driv
og 
godt innhald
for oss alle,
og særleg for den som treng det mest!

Må det bli fint å skriva 2020

Godt nytt år 

fredag 15. november 2019

Nærvær

Sitja stille
heilt stille
Sjå i løynd på eit leikande barn
Ikkje uroa

Sjå på munnen
som pratar og syng
Sjå på hendene som arbeider
og steller
Registrera små blikk
som kikkar opp på
bestemor som set med kryssordet
i stolen sin

Ho på golvet og
ho i stolen
treng sjå kvarandre
Sjå kvarandre
akkurat lenge nok

Må ikkje uroa,
men få eit glimt
av den gode leiken

Sjå opp akkurat lenge nok til
å sjå at bestemor
set der framleis

Bestemora kalla det for nærvær
Veslejenta har ikkje ord for slikt
men bestemor ser
at også ho kallar det nærvær.