torsdag 15. juni 2017

Den tredje sykkelen

Det er mulig at eg er litt overmodig, men eg har skaffa meg ein sykkel - min tredje sykkel! Ein svart damesykkel med korg! Og eg er litt forundra!

Den første sykkelen min kjøpte eg på avbetaling for ei og ei halv månedslønn! Eg kjøpte den hjå han Kåre på Seim Handel, då eg som 14-åring starta min vesle yrkeskarrière der. Eg vart trekt for 50 kr i løn pr mnd til sykkelen var betalt! Grei ordning for meg!

Sykkelen var ein blå og kvit DBS- sykkel, og den hadde fint kvitt, gult, grønt og rødt nett på bakhjula. Den var overmåte vakker i mine auge. 
 skjørt og kvitt forkle sykla eg til og frå butikken i regn, solskinn og mørke desse kilometerane i vel to år.
Men sykkelgleda vart heller kortvarig. Etter eit par år vart vidunderet, på mystisk vis borte inne ved meieriet, og sidan har ingen eg veit om, sett den. Skulle det ev finnast ein lesande, angrande syndar, må den gjerne ta kontakt. Tilgjevinga skal underskrivast raskt. 
For ordens skuld: eg har absolutt ingen mistenkt!  

Den andre sykkelen var ei investering gjort for salssummen av ein grøn VW Variant, og vart kjøpt for å få Kjartan til og frå barnehagen for nærare 40 år sidan. Investeringa vart gjort i mine unge, sprekare år, og den suste oss fort ned til Bakarvågen - utan hjelm og safe sikring av mor og gutt! Men vi kom frå det begge to. Denne framkomstdoninga vart ikkje med på flyttelasset frå Masfjorden til Seim. Helt ærleg må eg sei at eg har ikkje sakna den - vi har to bilar - må vita! 

Men så i går kom den tredje sykkelen min til tuns! Fint brukt, og med tre gear og ei koseleg korg frampå. Den vart kjøpt på NMS Gjenbruk for ein absolutt løyseleg sum sjølv for ein tilnærma minstepensjonist, og misjonen fekk pengane. Eg er godt nøgd med den ordninga! 

Kva skal eg så bruka denne sykkelen til? Ja det er det store spørsmålet som eg ikkje klarar å svara heilt på endå. I går og i dag har eg testa den. Det har gått rimeleg bra, berre eit lite skrubbsår på albogen, og ei litt usikker kjensle om framtida som syklist. 
Men så manglar eg då både hjelm, sykkelbukse og sykkelsko - eg manglar gul fin og synleg jakke med reklame på, og eg manglar gode sykkelhanskar. Kanskje det er det som manglar for at forma og motet skal koma på plass? 
Eller er det rett og slett manglande mot, frykt for å ramla og 20 år sidan sist eg sykla, som skapar den usikre kjensla?
Spørsmålet lyt "hengja i lufta" litt til!

Men eg drøymer om Jomfruland, om Jærstrender eller kanskje Danmark... Eg drøymer om beine flate sykkelvegar utan vind og regn og med varm sol. 
Kven veit? Det er lov å drøyma og å håpa, og campingvogna skal ha to syklar bakpå når den etter planen legg ut på årets tur om eit par veker!

tirsdag 6. juni 2017

Ord til vesle Frøya

Livet har brote seg fram frå sitt mørke og varme reir, og du er her hjå oss!
Velkomen vesle Frøya!

Å halda deg i armane fyller bestemor med takk!
Å sjå inn i dine mørke u-utgrunnelege auge, fyller henne med undring. 
Å sjå den leitande munnen din gjev glede - du vil veksa, verta sterk!
Å sjå dei sprikjande fingrane dine, får henne til å smila.

Det er lyst her ute, synes kanskje du!
Og mange rare lydar!
Mamma si stemme kjenner du, trur bestemor.
De har budd saman lenge allereie.
Det er det godt å tenkja på.

Vi kjenner deg ikkje enno.
Likevel, du høyrer så inderleg til her hjå oss!
Det kjenner vi!

Eit lite menneske skapt i Guds bilete, det er du!
Den tanken den er stor, du vesle jenta vår!

onsdag 10. mai 2017

Skogsmøte


Om sola berre fann meg
skulle eg retta meg opp og falda meg ut for deg,
og du skulle sjå at eg er vakker, 
sa kvitveisen 
mellom granleggene.

- Men du er då vakker, vakre kvitveis!
Vi hengjer med hovudet nokon kvar
når sola er sparsom, 
trøysta skogvandraren.

- Ja, vakre er de,
og vakre ting får de sjå,
også på dagar med bøygde hovud,
var det som noko song.

mandag 8. mai 2017

Biletet

Biletet
blir tydelegare
etter som åra går.
Det meste ligg bak
Eg blar i minna
og anar ein samanheng
i det som kom.

Noko ligg framfor.
Ukjent og framandt.
Framtidsuro er
eit plagande kryp
som slos
med framtidsdraumen.

Håpet har krefter
Håpet er krafta!

onsdag 19. april 2017

Med kopp og kropp

Eg ser deg på Lidohjørnet,
du innpakka kvinne med koppen din,
du lettkledde kvinne med kroppen din,
eg ser dine mørke auge.

Eg skimtar skuggane bak deg
som tek det i koppen,
som tek frå deg kroppen
i byen min
og på gata vår.

Eg kjenner på opprør
på smerte og sinne
av skuggane dine.
Du er då mi søster
eg også er kvinne!

søndag 9. april 2017

Det enkle og det vanskelege!

Det var enkelt å leggja ut eit lite bilete på facebook av ein vellukka fjelltur  i dag - rett nok den mest krevjande etter lårhalsbrotet for nokre månader sidan.
"Alle" venene mine likar sjølvsagt ei slik melding.  Ei kjekk, positiv gladsak, og mine vener skjønar det! Eg gler meg!

Men dette er jo ei lita, og på mange måtar ei "ikkjesak" på ein dag som denne.
Kanskje det er difor vi likar det.

Terror i Stockholm, fleire drepne - vi blir rysta .
Eksplosiv gjenstad funne i Oslo, ingen skada men vi kjenner noko kjem nært.
Terror i to kyrkjer fulle av folk i Kairo - mange drepne - vi gret med våre kristne søskjen i Egypt.

Vi skal ikkje la vondskapen lamma oss, seier leiarane våre, og vi samlast i store flokkar.
Vi skal søkja saman og vera sterke saman.
Vi skal ikkje døma alle som er annleis enn oss, som terroristar.
Vi skal ikkje tru det er enkle løysingar, og snakka "ned" dei som sit med det store ansvaret!
Spar oss for lettvindte løysingar!

Så skal vi skal stå opp for:
- fridom og demokrati
- menneskeverd og solidaritet
- retten til å tru og tilbe.
Som kristne skal vi be! Be til vår Himmelske Far om styrke, nåde og miskunn!

Så kjem påska med sin dramatiske og gode bodskap!
Det blir godt - det gjer meg trygg!
God Påske!

torsdag 30. mars 2017

Om å dela trua på Jesus

MT (Misjonstidende) har utfordra meg til å skriva nokre ord om korleis eg deler trua på Jesus! Eg legg det ut her på bloggen fordi eg har mange spennande lesarar her!
Mange har sine tankar om dette  - eg lyttar gjerne til dei!

"Dela trua på Jesus"

"I min ungdom vart vi sterkt oppmoda til å «vitna om Jesus». Personleg fekk eg aldri tak på dette! Vitneforma slik den framsto vart ikkje naturleg for meg, og eg såg på meg sjølv som eit dårleg Jesusvitne. Det var inga god kjensle, for ønskje om å dela trua hadde eg så avgjort.
Gjennom åra har eg blitt litt meire frimodig. Eg kjenner det som ei stor glede å få formidla trua på Jesus anten det er frå talarstol, over ein kaffikopp, ved barnesenga, eller via blogg og facebook.

Jesustrua har vorte tryggare, og endå meir viktig for meg med åra. Det er eit privilegium å få leva under Guds store nåde. Trua og fylgjene av den, er ei gåve eg får. Ei tru som frelser og frigjer! Ein strålande bodskap som eg verkeleg ønskjer å dela nært og fjernt!
Slik eg erfarer det har det blitt lettare å snakka med andre om tru i dag enn kva eg opplevde for nokre tiår sidan. Vårt fleir-religiøse samfunn fører til at samtalar lettare kjem inn på tru, og skilnader på tru. Angrep på kristen tru og kultur, og ulike syn på den kristne læra, skapar også samtalar om tru med folk flest. I slike samtalar deler eg gjerne trua på Jesus. Min nokså aktive bruk av sosiale media opnar også dører for dialog om Jesustru.
Mellom min generasjon møter eg ein del «uforløyst» tru. Ein del kjenner seg ikkje verdig, ikkje god nok. Når slike samtalar fører til auka trusfrimod, då kjenner eg glede. Eg trives ekstra i slike samanhengar. Fint å vera pensjonist og ha tid til kaffikoppsamtalar.
Så tenkjer eg at eg deler trua mi ved å delta i det kristne fellesskapet gjennom gudstenester, misjonsarbeid og kristne fellesskap her eg bur. Plassen min skal ikkje vera tom utan svært god grunn. At mange søkjer saman er eit vitnemål i seg sjølv.

Dei siste åra har eg henta inspirasjon frå unge kristne venner og frå kristne frå andre delar av verda. Dei unge har eit enkelt og naturleg språk for trua som eg likar, og somme kristne frå andre kulturar snakkar meire naturleg om Jesus  enn det vi i vår kultur har gjort. Ein kristen innvandrar kom inn på gjenbruksbutikken «min» ein dag, såg frimodig på meg og spurde: «trur du på Jesus?»
Det er ikkje det første eg spør mine medmenneske om, men frimodet og fokuset utfordra meg.
Skal eg bli inspirert til å dela trua på Jesus, som NMS så bra formulerer det, er det viktig å henta inspirasjon og næring til trua. Det får eg gjennom Bibel og det kristne fellesskapet!"