Busserfaring

Å reise kollektivt er teoretisk sett både bra, rett, fornuftig og miljøvenleg. Vi har gode bussar, stadig betre vegar, grei korrespondanse - ja, det meste er jo ok.
I dag har eg testa denne måten å reisa til og frå kontoret på, og eg veit sanneleg ikkje kva eg skal sei om denne reisemåten. Burde nok prisa den opp i skyene, men eg klarar det ikkje, skal eg vera ærleg. Eg har vore innom fem bussar, og mista ein, og likevel har eg ikkje oppdaga gleda ved å køyra buss. - Ut og inn av bussar, venting her og venting der. Det er jo eit system, og mange kloke planar og ruter er sett opp, eg ser det, men eg må berre tilstå; eg likar meg ikkje på bussen.
Så blir spørsmålet - skal eg halda fram å reisa med buss? Skal eg spandere bortimot ein time meir for dagen på miljøet? Skal eg?
Eg har ikkje svar i kveld.
Bilen er på verkstad nokre dagar til. Det er mogeleg eg ser litt annleis på saka i morgon når eg har fått litt meir busserfaring. Kollektiv er jo bra, og skal eg reisa kollektivt må det bli buss - mange bussar!!

Kong Salomo og Jørgen Hattemakar

Fotballen er rund, og graset er grønt for både for Kong Salomo og Jørgen Hattemakar. I kveld har eg sett to fotballinnslag på Vestlandsrevyen - det eine var om Kong Salomo som streikar for retten til å få velja sko, og ei Brannleiing som er bekymra for at mandages heimekamp går i vasken. Store økonomiske tap kan bli konsekvensen. Jørgen Hattemaker spelar i regnveret på Nymark. Ruskeveret gjer at TV-teamet stadig må tørka linsa for å dekka den doble kampen! Her er det rusmisbrukarar/tidlegare rusmisbrukarar og heimlause som spelar seg ut av rus og fattigdom. Vi må koma vidare og samhaldet er viktig, seier spelarane. Om desse ikkje lukkast er tapa vesentleg større enn for dei som kjempar for retten til å velja sko.

Kven fekk hovedoppslaget på Dagsrevyen? Fotballskoen sjølvsagt. Eg veit kven eg heiar på - HEIA Nymark!!

Ei lita søndagspreik

Eg har nett høyrt radiogudstenesta. Eit godt alternativ når eg ikkje kjem meg på gudsteneste. I dag vart de lese m.a. denne setningen: "Eg kjenner mine og mine kjenner meg".

Dette er ein god tekst. Handlar om å vera kjent med, og bli kjent av den Gode gjetaren! Om tanken er alt for stor, så trur eg likevel han kjenner meg og alle skapningar. Etter eit rimeleg langt liv der tru og erfaring av gudsnærvær har prega meg, trur eg også eg har litt kjennskap til gjetaren. Men eg vaktar meg vel for å sei at eg kjenner djupna i trua på, og livet med Den Almektige. Likevel kjenner eg han godt nok til å bli værande i flokken hans. Men eg blir også stadig driven av ei tilbakevendande utfordring når eg høyrer denne setninga, og ofte må eg venda meg til gjetaren med desse orda: "Du seier du kjenner meg du gode gjetar, og eg får kjenna deg. Takk for det, det er godt for meg! Takk for tryggleik og kjensle av å høyra til. Men, du gjetar du som kjenner meg, og som eg får kjenna - det er då så mange som ikkje kjenner deg, kva gjer du med det?"

Eg kjenner gjetaren så godt at eg veit svaret, han ber nemmeleg oss som kjenner til, å gjera kjent! Gjera kjent og tilby plass i den Gode gjetaren sin flokk! Det er faktisk plass til alle på beiteområdet hans, mange fleire må få del i dette. Livet blir annleis på dei beitemarkene enn utanfor.

Difor er eg med misjonen - eg kjenner meg driven av det å vera kjent av Den gode gjetaren, og eg kjenner meg driven av det gode kjennskapet eg har til Han.

Dette vart mi enkle søndagspreik i dag. God søndag!!

Biletet er av Amdam og det heng i stova vår!

Utgått på dato

Utgått på dato! Vi rike kastar, dei fattige får det!

Det er flott at dei som har lite kan få mat som er like god sjølv om datostempelet viser utgått, men det er forkasteleg at vi andre så lett kastar slik mat. Artikkelen i Dagen er både gledeleg og tankevekkande. Les den!

Kvifor kastar vi alt som er utgått på dato? Butikkane gjer det fordi dei ikkje kan selja slik vare. Vi forbrukarar gjer det fordi vi trur på dette stempelet, og vi ønskjer ikkje å eta skjemt mat. Vi høyrer om ulike bakteriar som kan gjera oss sjuke, ikkje minst er vi redd for at borna skal få skjemd mat. Det må opplysning til på dette området!

Eg helsar velkomen initiativet frå Bymisjonen, og det er prisverdig at landbruksministeren er positiv til ein Matsentral i Oslo. 3000 menneske kan få mat av det som elles blir kasta. I Norge kastar vi 500000 tonn mat, og 10% av dette kjem frå daglegvarekjedane, skriv Dagen.

Eg håpar at denne verksemda blir til god hjelp for dei fattige. Eg er glad for at nokon ser muligheten som ligg i desse matvarene, kanskje kan det føra til at både myndighet, matvarenæringa og vi som forbrukar tek ein revisjon av haldninga vår til kva vi kastar og til kva vi trygt kan bruka,

Blomsterbukett

Eg har plukka kusymre i dag. Denne nydelege, velduftande gule blomsten, som er min vårblomst.

Eg plukka årets bukett, og sjølv om det var få av sorten på plassen "min" i år, så har eg fått den gode opplevinga som det er de å plukka kusymra.På vegen heim fekk eg ei barnsleg, litt vemodig kjensle der eg tusla over bøane. Eg kjente den rare varmen som ein får i handa av å halda ein nyplukka bukett. Har du kjent den? Den er heilt spesiell. Varmt, klamt og litt vått. Eg må skifta hand rett som det er for å lufta buketthanda, og eg kjenner at eg ikkje heilt likar at det er slik, at eg visst ikkje likar å bera buketten heim. Eit bitte lite stikk i hjarta fekk eg også, nett som eg kunne få då eg var liten, for kanskje skulle blomen fått stått på plassen sin der nede i sjøkanten? Det var jo der den hadde plassen sin, høyrde til! Kva er vel kjøkkenbordet mitt i forhold til den fine berghylla? Den ville fått lenger levetid på plassen sin enn i skåla mi, tenkte eg...

Barnslege og litt tullete tankar. Men no står den gule velsigninga på kjøkkenbordet, og eg vel å tru at den opplever det litt meiningsfylt at den kan gle meg litt resten av tida si. Og så gjev jo Aa.O. Vinje sitt dikt om Tyttebæret gje meg moralsk støtte.

For tyttebæret seier:

"Herifrå du må meg taka, moge bær har inga ro,

mal meg sund så du kan smaka svaledrykken av mitt blod.

Mognast du så vil du beda just den same bøn som eg,

mogen mann det best vil gleda
bort for folk å gjeva seg"

Det er ikkje utenkjeleg at kusumaren seier det same!!

Vidare

Så er påska over. Det er 2. påskedagskvelden og mange av oss kjenner at morgondagen trengjer seg på og gjer krav på plass. Eg kjenner på spenninga framfor ein viktig vår både på jobb og i NMS her eg set og roar ned litt i kveld.
Vårsemester i valår er alltid hektiske veker. Mykje skal på plass framfor eit viktig val! På fredag startar landsmøtet, eg ser fram til det! Sjølv om eg er tilsett i KrF må eg likevel ha lov i synast at det er stas og flott at Knut Arild Hareide skal bli vår nye partileiar. Med han får KrF ein dyktig lagleiar som har stor politisk kompetanse og kapasitet. Han har sine røter godt festa i KrF sitt grunnsyn og politikk, og eg gler meg til å fylgja han vidare, slik eg har fått fylgd frå han var heilt ung. Lukke til Knut Arild!
Så skal landsmøtet drøfta om partiet framleis skal ha vedkjenningsparagraf eller om den skal få ein verdiparagraf som krev lojalitet av tillitsvalde. Dette har eg tankar om, men dei skal eg ikkje utbrodere her. Det eg likevel vil sei er at kva no enn landsmøtet vil vedta, så vil KrF framleis vera eit parti som har si rot i, og si framtid i dei kristne verdiane.
Så tenkjer eg på misjonen i kveld. Tenkjer på kvinnene som sprang frå grava for å fortelja at Jesus hadde stått opp! Tenkjer at det er det misjonen handlar om, fortelja vidare om han som er Herre også over dødens makt. Generalsekretæren vår har skrive eit lesverdig brev til Maria Magdalena. Les gjerne det.
Siste veka før neste ferie, dvs sommarferie, har vi generalforsamling i NMS, eg tenkjer på det også ein slik kveld. Vi ventar ca 2000 menneske til Kristiansand i månadsskiftet juni/juli. Eg ser fram til den samlinga både med spenning og forventning. Etter tre krevjande år skal Landsstyret leggja fram sin rapport for eit aktivt misjonsfolk. Så skal vi leggja fram forslag til strategiplan for neste treårsperiode. Vi skal vedta lovendringar vi veit vil skapa debatt, og det skal vera val. Dette er eg spent på! Så er eg forventningsfull til fellesskap om Bibel og misjon - gler meg til å bli inspirert gjennom møte med menneske frå heile verda som deler tru og tanke, erfaringar og engasjement! Livet og utfordringane er gjevande. Det er godt å få delta! Godt å kjenna engasjementet!

Forventning

Palmesøndag - eg kjenner alltid på forventning på denne søndagen. Starten på eit drama som har endra verda og gjeve grunnlag for tru, håp og kjærleik, men som også har skapt strid og motsetningar.

Esel, palmegreiner og hosiannarop - eg tenkjer: kva ville eg ha tenkt om eg var på veg til Jerusalem denne søndagen? Eg veit ikkje, eg veit berre at eg er både skeptisk og kritisk av meg. Hadde eg lagt ei palmegrein på vegen eg også? Det veit eg ikkje. Eg takkar i alle fall for at eg har fått heile historien fortalt samanhengane, og at eg veit at eg lever i trygg forvissning om at dette var meir enn eit opptog! Difor er eg forventningsfull.

Så er eg også forventningsfull i dag, og eg kjenner det i heile meg, for i dag kjem dei første påskegjestane våre. Fire nyoppreidde senger er klare, dokkepø og barnestol er henta fram! Eit heilt år sidan dei sist var heime, og mykje har både dei og vi erfart og opplevd sidan sist. I løpet av veka er heile familien samla. Det blir stas. Heldige meg!!Så gjeld det at mamma, svigermor og bestemor ikkje har for store forventningar til seg sjølv, men lar det susa, slappar av og tenkjer: det er mat nok i kjøleskapet, i fryseboksen og på butikken! Det klarar eg, og eg glad for det også!!

Eg er rett og slett forventningsfull!!